Leef je pensioen: dat doe ik met overgave. Pensioen is geen eindpunt; het is ruimte.
Mijn dagen zijn rustig, overzichtelijk, bijna voorspelbaar. Ik fiets, wandel, lees, rommel wat aan in huis. Zo veel structuur is voor mij ongekend, het geeft rust en ja, dat vind ik oprecht heerlijk.
Toch is af en toe wat turbulentie en drukte met de leukste mensen om me heen, de beste ontspanning ooit en het houdt me ver weg van ieder vermoeden van boomergedrag.
Amsterdam, een paar dagen met mijn clubje, zestigers, zeventigers, tachtigers die mij, wonderlijk genoeg, jong houden. Hun energie en leefgemak is aanstekelijk; de stadse chaos en moderniteiten geven een boost.
De stadse chaos en moderniteiten geven een boost
Thuis doe ik alles op de fiets of met het openbaar vervoer. Maar nu scheur ik, achterop bij Cor, op de scooter, dwars door de stadsjungle. Helm op, sjaal strak, klamp ik me stevig vast. Ik voel het zweet onder mijn helm, terwijl Cor nonchalant tussen taxi’s, fietsers en Opel Rocks-e doorschiet. Scooteren in Amsterdam is niet voor mietjes.
Onderweg stoppen we bij mijn favoriete winkel voor een hip jackje. Ik twijfel voor de spiegel: ‘Hij valt wel erg ruim’. Cor vilein: ’Ach meid, over een tijdje past-ie vanzelf ‘. Fijne vriend!
Een dag later sta ik op een feest aan het water. Zon, wijn, onbekenden die binnen tien minuten voelen als oude vrienden. Een DJ draait (opgepimpte)muziek uit onze jonge jaren. Net als 60 jaar geleden, dansen we the bump, the twist, the mashed potato, verrassend soepel en energiek. Dit moet het gevolg zijn van het plakje hasjcake dat Stephan nog in zijn zak had en met ons deelde: allemaal een kruimeltje.
Een dag later sta ik op een feest aan het water
Tijdens de tentoonstelling Jazz Jaren met foto’s, video’s en een live band van jazzveteranen, moet ik aan mijn vader en zijn broers denken, die tenminste een keer per jaar naar jazzclubs op het Rembrandtplein gingen en met verhalen én heel veel nieuwe platen terugkwamen.
Nu ben ik weer thuis. In mijn heerlijke huisje in de provincie. Wasje draaien, boodschappen doen, op de fiets naar mijn gezelligste vriend, verder lezen in ‘Memoires van Gisèle Pélicot’. Het gewone leven.
Op de vraag wat mijn geheim voor plezierig leven is: ik leef mijn pensioen met overgave.
Rust en reuring, stilte en drukte, provincie en stad, de ene keer degelijk en soms een kruimeltje frivoliteit en zelden denk ik na of iets past bij mijn leeftijd!
Nee, zelf ben ik overtuigd: ik ben geen boomer …
