“Coaching hielp me ontdekken waar ik echt energie van krijg”

“Coaching hielp me ontdekken waar ik echt energie van krijg”

Een grote reis maken, dat stond allereerst op de planning. En daarna wel verder zien. Maar voor Titi Holtrust (65) uit Rotterdam liep de pensionering anders: haar man overleed ongeveer gelijktijdig. Na een periode van rouw en zelfreflectie vond ze weer zingeving.

“Er zijn nog dagen dat ik opsta en denk: wat moet ik nou weer gaan doen? Elke dag maar leuke dingen doen is ook niet leuk.” De verandering die pensioen met zich meebrengt: als manager op de HRM-afdeling van de Rabobank was Titi er wel bekend mee. Ze had werknemers erover geadviseerd. “Maar adviseren is wat anders dan het zelf ondervinden.”

Vervroegd met pensioen

Vanwege een reorganisatie mocht ze eerder stoppen. “Dat wilde ik heel graag. Als onderdeel van de reorganisatie zouden ze mijn afdeling inkrimpen. Daarom kwam mijn functie ook te vervallen.” Het vervroegde pensioen was dus zeer welkom. Maar echt voorbereid was Titi niet. “We zouden een grote reis gaan maken, en later wilde ik iets doen wat me zingeving zou geven, met mensen en in de hulpverlening. Maar ik was er niet heel erg mee bezig. Mijn man was al met pensioen en deed ook vrijwilligerswerk. Ik dacht: ik zie het wel als het zover is.”

Niet bepaald feestelijk

Maar alles kwam op losse schroeven te staan toen Titi’s man overleed. “Mijn laatste werkdag was een beetje vreemd, want vlak daarvoor kwam mijn man onverwachts te overlijden. Alle narigheid kwam bij elkaar. Mijn laatste werkdag was niet bepaald feestelijk.”

Ineens was alles in haar leven anders en konden haar plannen in de prullenbak. “Daar ben je helemaal niet op voorbereid. Het eerste jaar heb ik ook niets gedaan. Ik wilde verhuizen en er moest van alles geregeld en afgehandeld worden en dat kost veel tijd.” Ter ondersteuning voerde Titi in die periode een aantal gesprekken met een psycholoog die haar
hielp om weer een perspectief te gaan vinden.

Coaching

Na de verhuizing en het hervinden van een ander leven kwam ik in contact met Johan van der Kooij. Hij is de man van een vriendin en ook net gepensioneerd. Ik hoorde dat Johan bezig was met het ontwikkelen van een vorm van coaching die gericht is op de fase van pensionering en vond het interessant om hierover met Johan in gesprek te gaan. “Coach mij maar, zei ik. Ik was ook wel benieuwd hoe dat is als je dat retrospectief doet in plaats van vóór je pensioen. Ik had toevallig mijn levensverhaal opgeschreven en dat gaf mooie handvatten voor het coachingsgesprek met Johan.”

Johans interventies waren erop gericht om te ontdekken waar Titi energie van had gekregen en krijgt. “Hij haalde er een aantal kernelementen uit die me ondersteunden bij het maken van keuzes voor deze nieuwe levensfase.”

Vrijheid en autonomie

Uit dat levensverhaal kon Johan een rode draad oppikken. “Ik blijk een hang naar vrijheid en autonomie te hebben en wil graag mijn competenties inzetten. Dat zie je ook terug in het werk dat ik deed. Ik wilde altijd wel wat zeggenschap hebben en niet een baas boven me die zegt: dit moet je nu doen. En ik heb er behoefte aan om m’n competenties in te blijven zetten.”

Titi wist dat wel van zichzelf, maar vond het echt van toegevoegde waarde om daar in de vorm van coaching nog eens goed bij stil te staan.

Vrijwilligerswerk

Na dat eerste jaar pensioen en weer in rustiger vaarwater wilde ze wel weer aan de slag. Ze kwam in eerste instantie bij Vluchtingenwerk terecht, en daarna bij het familiehuis van de Daniel den Hoed kliniek. “Ik kon daar niet echt mijn draai vinden. Dat had ook te maken met mijn behoefte aan
autonomie, daar was geen ruimte voor.”

Het was voor haar vrij snel duidelijk dat dit het niet voor haar was. Maar om daar zomaar weer weg te gaan, was ook niet zo makkelijk. “Ik zat wel met m’n loyaliteit. Er is overal vrijwilligerstekort en dan ga je weer weg naar drie maanden. Toch koos ze voor haarzelf. “Als ik na een dag thuiskom en ik voel gesloopt omdat ik niet prettig gewerkt heb, zou ik het dan nog doen? Het is wel vrijwilligerswerk.”

‘Invulling geven aan wat ik belangrijk vind’

Inmiddels werkt ze negen maanden bij Stichting Slachtofferhulp, waar ze het erg naar haar zin heeft. “Ik kan alles inzetten wat ik leuk vind en ik heb wel vrijheid. En ik krijg ook bevoegdheden om zelf dingen te doen en kan mijn competenties inzetten. Daar krijg ik weer energie van en ik kan nu
invulling geven aan wat ik belangrijk vind.”

Mede dankzij de coaching met Johan kijkt ze nu op een andere manier. “Het is al fijn om met iemand te praten die erbuiten staat. Je praat wel met familie en vrienden, maar dat is toch anders. Ik kan het iedereen aanraden die nog op zoek is hoe invulling te geven aan deze fase in je leven.”

Leven is een investering waard

In haar omgeving ziet ze mensen die tegen de pensioenleeftijd aan zitten. Hen adviseert ze: “Vlieg niet meteen in vrijwilligerswerk voordat je hebt nagedacht wat je eigenlijk wilt. Je hebt nog zo veel jaren voor je, wel 15 tot 20 jaar. Gebruik de transitiefase om te kijken wat je verder nog wilt doen. Je
leven is een investering waard.”

Zelf heeft Titi nu weer inhoud kunnen geven aan haar leven en kan ze ook weer genieten. “Als je zo lang en hard hebt gewerkt, kun je nu meer van andere dingen genieten. Naar een film gaan en naar het museum. Vroeger werd dat er tussenin gepropt in die twee dagen vrij. Nu heb je daar ineens tijd voor, dat is verrijkend.”

eZine geluk

Pensioen eZine Geluk

> Download het magazine