Wat leven we toch in een bijzondere tijd mensen; zo ben je hier en zo ben je daar. Momenteel zitten we in een land waar de lucht blauw is (even niet want er komt een buitje voorbij), maar toch. Zonet hoorden we op het nieuws dat Nederland een glibberbaan is.
Je kunt op de straat schaatsen en dat heeft ook wel iets. Het is eindelijk weer eens echt winter en dat hoort toch ook. Geen kwakkelwinter, maar een winter van schaatsen en sneeuwpoppen maken. Prachtig toch. Hopelijk komt er een mooie lente achteraan en een warme zomer. Echte duidelijke seizoenen horen bij ons landje.
We hebben een hele poos in ons appartement gezeten en we zijn letterlijk uitgevlogen. Het is echt een goede schuilplek, want het is er muisstil, te stil. Het is noodzakelijk om elke dag uit te breken en te gaan kijken naar schaatsende mensen, want binnen hoor of zie je niets, nog geen vogeltje.
Uitrusten kun je in ieder geval zeker wel. Dit is een van de drie werelden waar we in leven en ook dat is waardevol, een plek waar je thuiskomt.
We zijn naar een tweede wereld gevlogen en zien stand en terrassen
Dit jaar zijn we naar een tweede wereld gevlogen en zien we zee strand en terrassen. De zon komt er ook aan en met een temperatuur van rond de 20 graden warmen we lekker op. We zijn er net, dus we moeten nog veel ontdekken. Maar dat lukt ons wel met de wandelschoenen aan.
Uitstapjes maken zit in de planning, maar we hebben nog de tijd. We zijn hier net en alles is nieuw voor ons dus, het avontuur kan beginnen.
En dan nummer 3…….. Dat is ons plekje op de vereniging en eigenlijk hoort dat op nummer 1, want dat is zeker ook thuis komen. Het enige obstakel kan het weer zijn, maar ook daar kun je gezellig binnen zitten.
We boffen en daar ben ik me goed van bewust
Als ik zo terug lees hebben we het goed voor mekaar en absoluut geen reden tot klagen wat we ook niet doen. We boffen en daar ben ik me goed van bewust.
Tel je zegeningen en oké, iedereen draagt zijn rugzak. Er gebeurt zoveel om je heen dat je soms denk, wat een hemelsnaam geeft mij het recht om zo te leven en de alom geuite kreet van: ik heb er mijn hele leven hard voor gewerkt!! Is waar maar geen excuus. Mensen in armoede en zonder een thuis willen vaak hard werken, maar zien geen kans.
Kortom, in mijn achterhoofd draag je het mee, maar helaas kun je niet de hele wereld dragen
PLUK DE DAG EN DOE DAT MET EEN LACH.
Marian
