Toen ik vanmorgen de was in de machine stopte, dacht ik even aan mijn oma. Die zondagavond de was sorteerde en die vervolgens een hele nacht liet weken in een teil. Met een zakje Reckitt’s blauw erbij.
Maandag was wasdag, dus moest de was gekookt en met een grote spatel in beweging worden gehouden, afgegoten, nagespoeld, door de wringer (‘Wat een luxe, mijn moeder wrong alles uit met de hand!’) en vervolgens opgehangen in de wind in de hoop dat het niet ging regenen.
Heel anders dan dat ik het doe: in de machine, wasmiddel erbij en knop indrukken. Goed, de was moet nog wel opgehangen, maar die is na een centrifugebeurt van 1600 toeren wel heel wat lichter te sjouwen dan de natte uitgewrongen was van mijn oma.
De teil werd vervangen door de wasmachine, het stoffer en blik door de robotstofzuiger, de kolenkachel door de inductieplaat en dat allemaal om het ons gemakkelijker te maken en tijd te besparen. Tijd die we voor andere en vooral leukere dingen dan dat saaie en tijdrovende huishouden kunnen gebruiken.
We hebben het drukker dan ooit. Onze agenda’s puilen uit.
Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat we het drukker hebben dan ooit. Onze agenda’s puilen uit, we rennen meer dan dat ze lopen, steeds meer mensen zijn vastgeketend aan hun mobieltje en krijgen een burn-out. Tijd voor een praatje? ‘Helaas niet: druk, druk, druk, we moeten gauw eens afspreken, ik bel je volgende maand…’ Er zijn zelfs mensen die films op dubbele snelheid bekijken, om tijd te besparen. Tijd voor wat?
Al die tijdsbesparende apparaten hebben ons leven misschien wel gemakkelijker gemaakt, maar waar al die bespaarde tijd is gebleven is onduidelijk. Want zeg nou eens eerlijk: wanneer heb jij voor het laatst gekuierd? Wanneer heb je de tijd genomen voor een echt gesprek? En dan bedoel ik vooral met aandacht?
Gewoon gaan zitten en oprecht luisteren naar wat die ander te vertellen heeft
Dus geen gesprek met een blik op de klok en regelmatig je mobieltje checken. Nee, gewoon gaan zitten en oprecht luisteren naar wat die ander te vertellen heeft. Tijd nemen voor elkaar. Op het moment dat die ander iets zegt wat niet overeenkomt met jouw mening niet er gelijk bovenop springen met jouw verhaal, maar doorvragen naar waarom die ander dat vindt. Dat zou nog wel eens leerzaam kunnen zijn ook…
Als we nou met zijn allen eens afspreken om al die gewonnen tijd ten opzichte van onze grootouders te besteden aan aandacht voor de ander? Om ons mobieltje af en toe op stil te zetten? Om de tijd te nemen voor luisteren, samen kuieren, stilstaan bij de mooie dingen van ons leven? Moet je eens kijken hoeveel tijd je dan overhoudt…
P.S. Luistertip: https://open.spotify.com/track/1FIQDVKw23hJNlKLJqfxID?si=adbcf79242904435
