Pfff een saaie, natte zondagmiddag. Geen zin in maar gelukkig is daar de Light Spirit Beurs. Zelf noemen ze het een inspirerend lifestyle-event van selfcare en innerlijke balans. Voor mij vooral een goede reden om de deur uit te gaan.
Ik weet niet. Ik heb het idee dat ik wel ‘af’ ben. Niet perfect en al helemaal niet altijd in balans, maar als 70-plusser ben ik toe aan gewoon leven met mijn weeffouten.
Het programma belooft, tarot, handlezen, Reiki, healing en diverse massages. Daarnaast zijn er lezingen, workshops en yesss … silent disco!
Het lijkt nog niet zo lang geleden dat ik workshops als persoonlijke kracht en ontspannen en loslaten volgde, in de veronderstelling dat ze mij tot een (nog) prettiger vrouw zouden maken. Dat ben ik uiteraard geworden maar of dat nou door die workshops komt?
De uitnodiging om mee te bewegen sla ik vriendelijk af
Bij binnenkomst begroeten biodansende mensen op blote voeten mij hartelijk: ‘welkom leuke vrouw, kom met ons dansen’. De uitnodiging om mee te bewegen sla ik vriendelijk af: ‘nee niet nu, misschien straks’.
Kraampjes staan zo dicht op elkaar dat ik ongevraagd flarden meekrijg van de gesprekken bij de handlezers: ‘… als u echt niet met uw partner wil …’ (wat wil ze niet? vegan eten? naar de schoonfamilie? de afwas?) en ‘… ik zie dat u niet veel voldoening haalt uit …’ (haar 9-tot-5 baan? koken? het leven?)
Waarom gaan mensen daar zitten (of liggen op een massagebed) en leggen hun persoonlijke sores op tafel terwijl onbekenden langslopen?
In de workshop De kracht van body mind release, luister ik met drie andere vrouwen aandachtig naar Irma die bevlogen vertelt over de BMR methode die helpt belemmerende overtuigingen en angsten los te laten. Wow, dat klinkt geweldig. De prijs voor het hele traject is ongeveer 700 euro. Een prikkie als het werkelijk helpt, maar, weet ik nu, zo werkt het zelden; ondanks de aantrekkelijke testimonials op het scherm:
‘Ik ben weer mijn eigen IK’
‘Mijn man vindt mij nu een leukere vrouw’
Misschien is de ultieme spirituele groei: beseffen dat je niet meer verlost hoeft te worden
Ik slik mijn cynische opmerkingen in en zachtjes sluip ik het atelier uit. Veertig jaar geleden zou ik me waarschijnlijk aanmelden, hopend op die ene magische doorbraak die me een beter mens zou maken. Nu ik naar die Tarot-dames, handlezers en coaches kijk, voel ik vooral rust.
Misschien is dat de ultieme spirituele groei: beseffen dat je niet meer verlost hoeft te worden. Ik haal mijn jas, ontwijk een laatste biodanser en stap de regen in. Nog steeds niet perfect, nog steeds vol weeffouten maar toch af genoeg!
