Wij hadden vroeger een huisarts, een hele aardige man maar een tikkeltje hardhandig. Als hij vroeg: ‘Doet het daar pijn?’ en dan zijn vinger stevig in je lichaam drukte, dan klopte dat volledig. Ook al had je daarvoor op die plek nog totaal geen last. De moeder van een vriend heeft eens tegen hem gezegd: ‘Hier doet het zeer en als je eraan komt krijg je een klap!’
Ach ja, dokters, je zou er columns vol over kunnen schrijven. Gelukkig heb ik het altijd goed getroffen met mijn huisartsen, maar toch ben ik blij dat mijn huidige arts minder hardhandig is dan degene die ik hierboven beschreef. We zien elkaar gelukkig niet vaak, maar de laatste paar keer is hij me toch een beetje tegengevallen. Als ik mijn klachten beschreef en hij er serieus naar had gekeken was zijn conclusie meestal: ‘Ach ja, dat hoort nou eenmaal bij het ouder worden…’
Volgens mij gaat het vast vanzelf weer over
Alsof ik al oud ben! Toegegeven, een mens is zo jong als hij zich voelt en ’s morgens vroeg is dat 93, maar zolang dat getal in de loop van de dag in rap tempo naar beneden holt hoor ik nog niet bij de ouden van dagen. Toch? Dat mijn knie soms niet meewerkt, mijn schouder weken gevoelig blijft nadat ik gewoon de heg heb gekortwiekt en ik met steeds meer moeite van de grond overeind kom: volgens de dokter mag het dan de leeftijd zijn, volgens mij gaat het vast vanzelf weer over.
En daar zit hem nou net de kneep. Voor mijn gevoel mag ik dan nog altijd jong zijn, mijn lijf laat mij met enige regelmaat weten dat ik dat niet meer ben. En ik kan het dan met al mijn kracht ontkennen en grapjes maken over wie die oude man is aan de andere kant van de spiegel: ik vrees dat mijn dokter gelijk heeft en dat mijn klachten horen bij het ouder worden. Maar dat wil ik natuurlijk niet toegeven.
Ja dag, dan ben ik echt officieel oud!
Dus doe ik braaf de oefeningen die hij mij voorschrijft om het ongemak nog enigszins te verbeteren. Niet zozeer omdat ik het idee heb dat ik met sprongen vooruit ga, maar vooral omdat ik dan het idee heb dat ik er aan doe wat ik eraan kan doen. Zelfs, ik moet het hier dan toch maar bekennen, doe ik mee aan Nederland in Beweging van Omroep Max. Toen de dokter dat voorstelde riep ik nog: ‘Ja dag, dan ben ik echt officieel oud!’
En ik weet wel dat ik niet mag klagen. Met alleen een beetje spierpijn en gevoelige gewrichten heb ik niks om over te zeuren, als je dat vergelijkt met mensen die echt ernstig ziek zijn. Maar toch, de wetenschap dat mijn lichaam langzaam maar zeker steeds ouder wordt, is misschien nog wel pijnlijker dan mijn rechterknie…
