Column: blik op de toekomst

Column: blik op de toekomst

Het eerste waar iedereen op hoopt is dat het nieuwe jaar een jaar wordt met vele mooie gezellige en interessante ontwikkelingen. Waar ongetwijfeld zo nu en dan wat minder moois tussendoor sijpelt, want daar ontkom je niet aan.

Deze start begint al anders en eigenlijk precies andersom als waar we op hopen. Alleen al door het op te schrijven voel je onrust want de onzekerheid is – zeker als je van na de oorlog bent – nog nooit zo groot geweest. Ik hoor mijn vader nog vertellen over de oorlogsjaren – waarover de lieve man zelfs een boek schreef – de angst en onzekerheid vierden hoogtij en eigenlijk is het nu niet anders.

Lieve mensen waar zijn we in beland, al onze ogen zijn gericht op vaccinatie en ik hoop van harte dat het de oplossing is. Maar eerst zien en dan pas geloven. De inenting brengt veel onzekerheid met zich mee, want is het wel veilig op langere termijn? Hoelang en waartegen ben je beschermd? Want een nieuwe coronavorm kijkt al om de hoek.

Niemand kan in de toekomst kijken maar stop ho, laat ik nu maar geen doemscenario’s in mijn hoofd halen. Toch twijfel ik en ik niet alleen, want zeker voor jongere mensen lijkt het me een lastige keuze.

Ondertussen leven wij in het nu en samen hebben we het heel fijn. We beseffen terdege dat we boffen, want er zijn genoeg mensen die het slechter hebben dan wij. Door eenzaamheid ziekte of bijna onhoudbare situaties in huis. En denk eens aan de ontwikkelingslanden! Hun toekomst was al uitzichtloos en daar komt dit nog bij.

Wijzelf kijken zeker uit naar een toekomst dat we weer kunnen gaan en staan waar we willen en dat de gezelligheid op de camping weer terugkeert. Zoals het gezamenlijk eten en feesten en dat je weer bij elkaar op bezoek kunt gaan.

Wij missen onze fietstochten met de tussenstops op een terras voor een kop koffie en een broodje. Mijn grote geluk is dat er ruimte genoeg is in de bossen waar ik met volle teugen van geniet en velen met mij. Het besef hoe belangrijk de natuur voor ons is dringt steeds meer door lijkt wel.

Hopelijk houden we het vast en wordt het wereldwijd een nog veel belangrijker punt op de agenda, het behoud van de natuur die in vele gebieden het onderspit delft. Nog steeds probeert mijn natuur overal het goede in te vinden maar soms is dat erg lastig, er is zoveel onrust in de wereld en dat maakt me bang.

Het lijkt wel alsof er een vuile sneeuwbal over de wereld rolt die steeds groter wordt, er blijft van alles aan plakken wat in deze toch wel zwakkere tijd de kans grijpt om onrust te zaaien.

Mijn wens voor de toekomst is: laten wij er voor zorgen dat die vuile bal weer zuiver wit wordt in een wereld met veel moois en positiefs voor de toekomst.

Marian