Tijdens uw dagelijkse ommetje heeft u vast wel eens gezien hoe eenden slapen. Ze staan op een of twee poten, met hun snavel onder hun vleugel gestopt. Op zo’n manier dat ze bij twijfel of er gevaar dreigt een oog open kunnen doen. Persoonlijk, ook al ben ik geen eend, lijkt me dat een uiterst oncomfortabele manier van slapen. Als ik merk hoe ik nu al ’s morgens mijn bed uitkom…
Toevallig is er in Harderwijk een vreemde eend in de bijt. Een eend die er net zo over denkt als ik. Of misschien zijn haar behandelingen bij de fysiotherapeut voor dit jaar al verbruikt, dat kan natuurlijk ook. Hoe het ook mogen zijn: deze eend slaapt op haar buik, de pootjes lekker warm onder zich, en met gestrekte nek. Heerlijk languit.
Dat geeft regelmatig consternatie. Mensen denken dat er een dode eend in het gras ligt. Ze lopen er behoedzaam heen en zien dan tot hun opluchting een waakzaam oog open gaan. Of als ze nog dichterbij komen dat de eend opstaat, naar de waterkant waggelt en gracieus wegzwemt. Sommige mensen bellen de dierenambulance, maar die vragen gelijk bij een melding van een ‘dode eend’ naar de locatie. ‘Is dat bij het bruggetje aan de Knijptang? O, dan is er niks aan de hand.’
Die eend heeft me aan het denken gezet voor de komende verkiezingen
Het is misschien een vreemde gedachtekronkel, maar die eend heeft me aan het denken gezet voor de komende verkiezingen. Deze eend trekt haar eigen plan en doet niet langer wat gebruikelijk is. En wat doen wij mensen vaak bij verkiezingen? We volgen tradities. We stemmen op een partij omdat we daar altijd op hebben gestemd. Of omdat onze ouders dat al deden. Omdat het in onze sociale omgeving van ons verwacht wordt dat we op deze of gene partij stemmen.
We kiezen voor de man met de mooiste uitstraling. De man die het hardste schreeuwt. Voor degene die tijdens de televisiedebatten het beste overkomt. De partij die volgens het kieskompas het beste bij mij zou passen. Of voor de verkiezingsprogramma’s die bol staan van beloften. Waarvan we inmiddels allang zouden moeten weten dat die nooit allemaal waargemaakt kunnen worden.
Deze keer ga ik het anders doen
Maar net als die eend ga ik het deze keer eens anders doen. Ik ga wel kijken naar verkiezingsprogramma’s, maar dan naar programma’s van jaren terug. Niet alleen die van een paar jaar geleden, maar laten we zeggen tot pakweg twintig jaar geleden. Ik ga eens kijken wat ons toen allemaal is voorgespiegeld. En welke partij daadwerkelijk zijn best heeft gedaan om dat te bereiken.
Misschien kom ik wel uit bij een man of vrouw met een saaie uitstraling die zachtjes praat. Die in het televisiedebat zwak overkomt. Misschien is dat wel een partij die volgens het kieskompas helemaal niet zo best aansluit. Zolang het maar iemand is die niet alleen veel beloofde, maar ook zijn of haar stinkende best deed om dat te bereiken. En heel misschien, als meer mensen af durven te wijken van wat we eerder deden, komt er dan een verrassende partij op één…
