Column: eenzaamheid

Column: eenzaamheid

En toen was daar de Week tegen Eenzaamheid. Campagnes en opbeurende woorden op radio en tv, inspirerende ervaringsverhalen in de bladen. Zelfs de NS deed mee met ‘Hoi! Let’s connect’. Tot mijn schrik hoorde ik de conducteur omroepen: ‘Lieve mensen, geef uw buurvrouw of buurman een compliment of maak een praatje met elkaar.’ Waar bemoeit die man zich mee! Gelukkig zat er niemand naast me.

De week is in het leven geroepen (denk ik) om het taboe op eenzaamheid te doorbreken en het sociaal contact te stimuleren. Het motto is: ‘Kom erbij’.

Die campagnes en bijeenkomsten, hoe goed bedoeld ook, zijn niet aan mij besteed. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Dus sla ik ze over. Die overdaad werkt bij mij eerder averechts.

Toch moeten die campagnes blijven. In de trein zag ik mensen glimlachend met elkaar praten. Misschien gaf iemand zelfs een compliment. Kijk, dan heeft zo’n actie toch iets opgeleverd.

De donkere wolken maken altijd weer plaats voor de zon

Het is niet dat ik niet weet wat eenzaamheid is. Integendeel. Het overvalt me regelmatig. Het is een leeg gevoel, het idee nergens bij te horen en niet gezien te worden. Ik word er onzeker en lusteloos van. Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd en ik moet oppassen dat zij mij niet naar een zwart gat trekken. Soms krijg ik tranen. Niet uit zelfmedelijden, maar uit onmacht mijn leven meer sociaal in te richten. Gelukkig weet ik inmiddels dat zo’n bui weer overgaat. De donkere wolken maken altijd weer plaats voor de zon.

Het maakt me ook niet meer bang. Eenzaamheid hoort bij het leven, net als verdriet en verlies. Het overkomt iedereen. Belangrijk is wat ik er mee doe. Ik sta er niet te lang bij stil maar kom in actie. Niet groots, maar ik verwen mezelf, maak het thuis gezellig, kook iets lekkers, dek de tafel en zet ‘If It happens again’ van UB40 op. Soms ook bel ik vrienden voor een drankje. Lukt dat niet? geen man overboord, dan verzin ik iets anders.

Blijkbaar heb ik geleerd mijn eenzame momenten te accepteren

Blijkbaar heb ik geleerd mijn eenzame momenten te accepteren en vooral te kijken hoe ik er weer uitkom. Maar zodra de Week tegen Eenzaamheid aanbreekt, word ik min of meer gedwongen erover na te denken. Ben ik eenzaam? Waarom eigenlijk? Was ik dat vroeger ook al, of is het iets van de laatste tijd? Vragen waar ik niet voortdurend mee bezig wil zijn.

Een goede vriend gaf me een tip. Als ik vrienden bel voor een koffietje of borrel, mag ik best zeggen dat ik me de laatste tijd wat eenzaam voel. Zo weten ze hoe het écht met me gaat. Goede vrienden vinden het meestal fijn als je dat met ze deelt.

Ik ga het proberen, zonder een conducteur die me ertoe dwingt. En als het gesprek er zich voor leent, vraag ik ze later wel wat ze ervan vonden dat ik dit vertelde