Column: fietsen

Column: fietsen

Het gebeurde niet elke zondag. Was dat maar zo, dan had ik wel de benen genomen naar vrienden. Meestal gebeurde het als ik lekker languit op de vloer lag -mijn favoriete leeshouding van toen- met een dik boek.

Terwijl ik grinnikte om de avonturen van ‘Zeven jongens en een oude schuit’ hoorde ik ineens de stem van mijn vader: ‘Wie gaat ermee een eindje fietsen?’ En let wel: dat was geen vraag. Het betekende eigenlijk: ‘Ik ga een eind fietsen en jullie gaan met mij mee!’

Dan riep hij terug: ‘Hard’? Dit is helemaal niet hard!

Mijn vader was een beste man, maar lekker genieten van het mooie weer of van het fraaie uitzicht was er niet bij. Met mijn vader fietsen betekende het tempo waarmee hij zich ook door de weeks van A naar B verplaatste. Achterom kijkend waar wij bleven. Als ik dan hijgend in zijn richting riep: ‘Niet zo hard!’riep hij terug: ‘Hard? Dit is helemaal niet hard. Zal ik eens hard gaan fietsen dan?’.

Nee, de techniek van het fietsen mag ik dan van mijn vader hebben geleerd, het genieten van het fietsen en de verkeersregels leerde ik van mijn moeder. Zij fietste in een bij te houden tempo, wees me op mooie dingen maar ook op het verkeer en de regels.

Maar of ik nu met mijn vader of met mijn moeder meereed: zij fietsten met mij, al vanaf mijn eerste driewielertje tot aan mijn grote fiets omdat ik naar de middelbare school ging. Daar ben ik nog altijd blij mee.

Het driewielertjes is vervangen door een loopfiets

Want ik vraag me af hoeveel kinderen nog leren fietsen. Het driewielertje is vervangen door een loopfiets, als ze wat ouder worden krijgen ze een BMX die eigenlijk te groot voor ze is en waar ze alleen in het weekend mee kunnen spelen. Want naar de basisschool worden ze gebracht. In de auto of in de bakfiets (als die tenminste niet uit elkaar gevallen is).

En zijn ze zover dat ze naar de middelbare school gaan, dan krijgen ze een fatbike of een andere elektrische fiets en moeten ze zich opeens met veel te hoge snelheid in het verkeer begeven. Verkeer dat ze eigenlijk nog niet kennen.

Geen wonder dus dat je regelmatig je handremmen aan gort moet knijpen voor die jonge gastjes op hun veel te snelle voertuigen. Je kunt het ze niet kwalijk nemen dat ze de verkeersregels niet kennen. Dat je in het verkeer ondertussen gewoon je mobieltje kunt gebruiken hebben ze van hun ouders geleerd. Dat er een flinke boete op staat weten ze waarschijnlijk niet eens.

Laten we hopen dat al die jongeren een engeltje op hun schouder hebben zitten die ze veilig thuisbrengt. Ik merk dat ik een beetje somber ben geworden van mijn eigen column. Daarom gaan mijn vrouw en ik zo maar eens lekker de natuur in op de fiets.

Al schijn ik in hetzelfde tempo te fietsen als mijn vader…