Nu ik met pensioen ben, is er meer ruimte in mijn hoofd om na te denken over andere zaken dan deadlines en organisatieontwikkeling. Die ruimte wordt rijkelijk gevuld met herinneringen, maar ook met vragen over de toekomst. Het is topdrukte in mijn hoofd.
Beelden van lang geleden, duiken op en alle emoties komen voorbij: vertedering bij de herinnering aan de eerste jaren in Nederland, verliefde ouders die hand in hand liepen, mijn zusjes en ik die ons aan hen vastklampten en vroegen: ‘waarom kijkt iedereen ons toch zo aan?’
Een brede glimlach komt op mijn gezicht bij de herinnering aan de ijscoman van Talamini die tingelend de straat in reed. Voor een dubbeltje mochten we een ijsje kopen.
Ik voel nog steeds het verdriet van mijn vader toen hij thuiskwam met de woorden: ‘Ik ben ontslagen’.
Bij de herinnering aan mijn zusje, die veel te jong overleed, krijg ik nog steeds een steek in mijn hart en tegelijkertijd word ik weer warm bij de herinnering aan haar klasgenoten die op de uitvaart Something Inside So Strong zongen.
Met beelden van de toekomst heb ik nog meer moeite
Met beelden van de toekomst heb ik nog meer moeite. Wanneer weet je dat het leven ondraaglijk is en word je dan geholpen bij het beëindigen van je leven?
Hoe gaat dat, doodgaan? En wat gebeurt er daarna?
Vriendin Titiana weet zeker dat er niets is. Janny gelooft juist in reïncarnatie. In dat geval hoop ik terug te keren als een atletische vrouw met een zachtaardig karakter.
Of is er een hemel en een hel? Dan weet ik wel wat mijn volgende bestemming wordt.
Ik zie rampscenario’s voor problemen die er (nog) niet zijn.
Een brainwave verstoort dit poëtische moment
Heerlijk in de zon, koffietje, koekje, uitkijkend op de oude boom voor mijn huis, op de achtergrond zingt Carla Bruni quelqu’un m’a dit. Een brainwave verstoort dit poëtische moment: ‘hoe voelt het eigenlijk, je laatste adem?’ Bedankt brain!
De ervaring leert dat iets actiefs doen, helpt om uit mijn hoofd te komen. Voor mij geen Nederland in beweging meer of elke dag 10.000 stappen of 15 minuten hoolahoopen. Ik heb nu de Tabata workout ontdekt. Een oefening van vier minuten (mijn spanningsboog is ultrakort).
Uiteraard volg ik het easy level en inderdaad het zijn maar vier minuten, maar daarna ben je zo energized, dat je de hele dag actief blijft, dus minder gelegenheid hebt om in je hoofd te zitten. Dat is tenminste de bedoeling!
Ik wil geloven dat dit gewoon het leven is: genieten terwijl de angst zachtjes meeloopt. Terwijl ik koffiezet, de was doe, met vrienden lach, blijven ergens in mijn hoofd de grote vragen zoemen. Deal with it …
