Als alles volgens plan verloopt, krijg ik begin 2026 de sleutel van mijn gloednieuwe appartement. Af en toe fiets ik even langs de bouwplaats en gisteren zag ik dat mijn verdieping er al staat. Het wordt écht.
Althans, de buitenkant, aan de binnenkant wordt nog keihard gewerkt.
Vorige week mochten alle nieuwe huurders hun keuken- en badkameraccessoires uitkiezen. Ik had me er stiekem op verheugd, zoals een kind dat een cadeautje mag uitpakken.
Helaas, wat een teleurstelling. De man van de woningcorporatie was slecht voorbereid en we moesten keuzes maken op basis van een simpele plattegrond op papier. Kies dan maar eens de stijl voor de kastjes, de kleuren, de tegels, de kranen. Een 3D animatie of een proefopstelling van het keukenblok is toch het minste dat je mag verwachten om enigszins je keuze te bepalen.
Intussen ben ik al een tijdje bezig met ontspullen. De boeken zijn naar verschillende bestemmingen gebracht, de garage is zo goed als leeg, de verzameling pannen, glazen, borden is gereduceerd tot de essentials. Zo ga ik met de stofkammethode door alle kamers. Gelukkig is de deadline pas over een paar maanden, genoeg tijd om te besluiten welke vaas wél en welke níet meegaat.
Op mijn zeventigste eindelijk volwassen geworden
Nieuw is, en eerlijk gezegd word ik er heel blij van, dat ik voor het eerst in mijn leven mijn huis helemaal zélf mag inrichten; naar eigen smaak en stijl. Geen man, kind, vriend of huisgenoot met wie ik rekening moet houden. Geen eindeloos overleg over kleur, stijl, bank, bed. Ik ben slecht in overleggen!
Op mijn zeventigste eindelijk volwassen geworden, zeg maar. Misschien lijkt het klein, maar voor mij is dit pure luxe.
Ooit begon mijn wooncarrière op een zolderkamer op de Prinsengracht: piepklein en gemeubileerd. Daarna volgden vele kamers, soms in een huis met meerdere bewoners, soms was er een hospita. Meestal waren de kamers gemeubileerd; dus ik kwam- en ging met slechts een koffer met kleren en een tandenborstel.
Later ging ik wonen met zes studenten in een groot appartement, 12 hoog zonder lift, in Rome. Ik deelde de gemeubileerde kamer met mijn Italiaanse vriendje. De inrichting was een ongezellig allegaartje: een bed, stoel en bureau, bruine vloerbedekking en weinig comfort. Maar … liefde maakt alles zoet.
Nu ga ik naar een huisje met meer comfort dan ooit
En nu ga ik dus naar een huisje, met meer comfort dan ooit, dat ik zelf gekozen heb. De wijk voelt prettig, het appartement is klein, veel groen in de buurt en de super is om de hoek: wat valt er meer te wensen?
Maar deze nieuwe vrijheid brengt ook keuzestress met zich mee.
Zal ik de hal geel schilderen, warm en gastvrij of is bloemetjesbehang in felle kleuren uitnodigender? Ik droom van een gezellige slaapkamer. Zal ik dan fuchsia kiezen of toch liever olijfgroen? En lampjes rondom het bed, zachte kleden op de vloer en veel kussens óf is dat te veel Barbie? En de keuken, een fornuis met zes pitten of gewoon een tweepits kookplaatje voor die zeldzame omelet?
Was will das Weib …? Dát hoop ik de komende maanden te ontdekken, spannend. Nieuwe fase, nieuw huis, mijn thuis.
