Rondom de verhuizing had ik veel klussers “in dienst”. Omdat ik zelf een kluns ben, maak ik regelmatig gebruik van deze vakmensen. Schilders, vloerenleggers, mannen die schilderijen netjes ophangen, leidingen ontstoppen of een kast in elkaar zetten.
Ik ben heel blij dat ik die mensen kan inhuren en meestal doen ze hun werk naar volle tevredenheid. Mijn muren zijn strak, de vloer vlak en de schilderijen hangen waterpas.
Alleen… ik voel mij tijdens die werkzaamheden ongemakkelijk. Want, hoe moet ik me gedragen met klussers door het hele huis? Wat is hier de etiquette?
Het begint al met de koffie. Bied ik die onmiddellijk bij binnenkomst aan? Ik moet natuurlijk zorgen voor melk en suiker. Ook zoetjes? Havermelk hoeft toch niet? Moet er ook thee zijn? En frisdrank?
Moet ik een soort buffetje maken met belegde broodjes en een glas melk?
En dan: wat zet ik erbij? Gewone biscuitjes? Of voelen ze zich dan niet gewaardeerd? Stroopwafels. Te saai? Roze koeken? Of denken ze dan dat ik hen vreetzakken vind? Een gebakje is natuurlijk overdreven. Een slagroomtaart van de HEMA misschien?
En de klussers die de hele dag bezig zijn? Moet ik ze een lunch aanbieden? Een broodje kaas oogt zuinig. Zelfgemaakte soep? Maar ze zijn juist in de keuken aan het klussen. Of moet ik een soort buffetje maken met belegde broodjes en een glas melk? Ik weet het niet.
Vaak loop ik op eieren door mijn eigen huis, bang dat ik de delicate balans tussen klant en uitvoerder verstoor. Want wanneer ben je gewoon een gastvrije doch kritische klant en wanneer ben je die irritante bemoeial?
“Zou dat schilderijtje misschien iets naar links kunnen?” Ben ik dan al onuitstaanbaar en veeleisend?
En wat doe ik als een vriendelijke schilder die prima werk levert, zich te dicht in mijn inner circle beweegt? Zeg ik vriendelijk: “Zou u misschien een klein stukje achteruit willen gaan?” Of ben ik dan een zeurwijf? Hij moet tenslotte nog wel even prettig verder werken.
Dan de fooi; toppunt van ongemak. Als het werk klaar is en ik ben tevreden, geef ik dan iets extra’s? En zo ja, hoeveel. Tien euro? Twintig? Vijftig? Sta ik daar ineens met een envelopje alsof ik een diploma uitreik? Ook geen zin in natuurlijk.
Een kop koffie is gewoon een kop koffie
Ik neem mezelf daarom voor dat klusjesmannen niet op bezoek komen. Ze komen om te werken.
Dus ik ga me niet meer in allerlei bochten wringen met liters koffie, koekjes en broodjes. Op mijn tenen lopen voor de prettige werksfeer, is ook niet nodig. Een kop koffie is gewoon een kop koffie.
Alhoewel… voor de volgende werkman die komt, zet ik voor de zekerheid toch maar stroopwafels klaar.
