Het is heerlijk stil in de polder. We komen slechts één hardloper tegen, verder niets of niemand. We komen ook geen andere honden tegen, zodat Lola ongestoord haar hondendingen kan doen.
Dan opeens, bij een inhammetje aan het water, liggen daar zo’n 5 lege lachgas cilinders, met daar omheen allemaal zwarte ballonnetjes. Ik vind het een verbijsterend gezicht. Aan een klein weggetje in de polder, bij het water, ligt die enorme, verontreinigende bende.
Ik probeer het me voor te stellen: een x-aantal gasten is hier heen gereden, en is hier, naar ik aanneem, heel veel zogenaamde lol gaan hebben met ballonnen gevuld met lachgas. Hoe triest ben je dan! Ik bedoel, ik gun iedereen zijn of haar pleziertjes, ook als het pleziertjes zijn waar ik niets mee heb en waar ik me niets bij voor kan stellen, maar neem je troep dan gewoon weer mee naar waar je vandaan bent gekomen. Je kan dat toch niet zomaar ergens dumpen, in de natuur, en het laten liggen met alle gevaren voor de omgeving, het milieu en de dieren? Dan ben je toch niet goed bij je kersenpit?!
Het verpest mijn stille, mooie wandeling wel een tijdje
De kans dat je hier in de polder betrapt wordt bij dit soort activiteiten is nihil, hier gaat de politie echt niet patrouilleren, en dat weten die gasten natuurlijk ook heel goed. Het verpest mijn mooie, stille wandeling wel een tijdje.
Ik moet denken aan een andere polder, ruim anderhalf uur rijden hier vandaan, waar ik een week eerder ben geweest. Een vriendin van mij had daar haar eerste expositie, in een klein kerkje daar in die polder. Zij is inmiddels 76 en is 5 jaar geleden begonnen aan een kunstopleiding. Ze maakt prachtige werken van allerlei materialen, ze schildert en plakt en naait van alles aan elkaar tot abstracte werken met realistische accenten.
Een ode aan al die mensen die daar hun brood mee verdienden
Haar verrassende eerste expositie had als thema: de steenfabrieken. Veel van haar mannelijke familieleden hebben vroeger in die steenfabrieken gewerkt, zwaar werk, en haar prachtige kunstwerken zijn in feite een ode aan al die mensen die daar hun brood mee verdienden.
Wat een contrast: daar die stille polder met de prachtige kunstwerken van mijn vriendin, hier die stille polder met menselijk afval van ballonnen met lachgas.
Ik gun alle stille polders kunstwerken, natuurlijke kunstwerken zoals bloemen, bomen, vogels, watertjes en slootjes en menselijke kunstwerken zoals die van mijn vriendin, en ik gun ze vooral de afwezigheid van menselijke troep zoals lachgascilinders en ballonnen.