Afgelopen zondag was het mooi weer in Harderwijk. Ik heb dus een lekkere wandeling gemaakt en toen ik thuis kwam in de tuin gezeten. En zo komt het dat ik dit jaar de marathon van Rotterdam helemaal gemist heb. Gewoon niet aan gedacht. Ik mag daar anders graag naar kijken. Niet zozeer vanwege de deelnemers, maar vooral voor de mooie beelden van mijn geboortestad.
Trouwe lezers van mijn columns zullen begrijpen dat ik zelf geen enkele behoefte heb om mee te doen. Want je weet waar de marathon vandaan komt: uit de tijd van de oude Grieken. Tijdens een veldslag werd er een boodschapper naar het stadje Marathon gestuurd. Hij rende de afstand van 42,195 kilometer in één ruk en zo ontstond er een nieuwe sport.
Maar tegenwoordig is er geen enkele reden meer om dat hele eind te rennen: je stuurt gewoon een appje en klaar is Kees. ‘Ja, maar je krijgt er een boost endorfine van!’, zeggen de voorstanders. Uit onderzoek blijkt dat ik dat gelukshormoon ook al aanmaak als ik twintig minuten stevig doorloop, dus daar hoef ik het niet voor te doen.
Weten mensen die een marathon lopen wel dat het niet verplicht is?
Uit ander onderzoek blijkt overigens dat het lopen van een marathon slechte stofjes veroorzaakt voor je hart. Weliswaar went je lichaam eraan en verdwijnt dat weer als je het regelmatig doet, maar ja: waarom zou je? Ik las laatst een spreuk: ‘Weten mensen die een marathon lopen wel dat het niet verplicht is?’ Ik had het niet treffender kunnen zeggen.
Na afloop worden de deelnemers geïnterviewd. Mensen zijn euforisch, hebben hun persoonlijk record verbroken en opa Wim uit Nijkerk heeft het wereldrecord voor 80-plussers weten te verbeteren. ‘Van harte gefeliciteerd’, denk ik dan. Maar achter deze titanen zie ik op de achtergrond mensen afgevoerd worden, ondersteund door familie over de finish worden getrokken of zieltogend tegen het asfalt kletteren.
Het gekke is: als je sporadisch iemand op tv ziet die wegens uitdroging aan het infuus ligt met schaafwonden op zijn armen en zijn hoofd in het verband, dan zegt zo iemand toch: ‘Ja, helaas niet mijn persoonlijk record verbeterd, maar volgend jaar…’. En dan denk ik bij mezelf: zou het kunnen dat de arme man aan het hallucineren is door een teveel aan endorfine?
Ik heb besloten mezelf op te offeren en niet meer naar de marathon van Rotterdam te kijken
Een teveel dat ervoor zorgt dat je de realiteit volledig uit het oog verliest? Die een verslavend effect heeft? Zodat je steeds meer en steeds harder wilt? Zijn marathonlopers eigenlijk geen junkies die we tegen henzelf moeten beschermen voordat ze niet meer genoeg hebben aan een marathon en, ik noem maar wat, ook nog een stuk gaan zwemmen en fietsen? Alles voor de kick?
Alles wat je aandacht geeft, groeit. Zeggen ze. Dus heb ik besloten om mezelf op te offeren en niet meer naar de marathon van Rotterdam te kijken. Als iedereen dat nou doet vallen de kijkcijfers tegen en wordt hij niet meer uitgezonden. Haken mensen teleurgesteld af omdat niemand met een microfoon ze meer vraagt of het, ondanks het afzien, de moeite waard is.
U ziet het: ik heb er alles voor over om deze stakkers tegen zichzelf te beschermen. Als ik Rotterdam wil zien koop ik voortaan wel een retourtje bij de NS…
