Als ik ’s morgens naar de keuken ga om koffie te zetten en ontbijt te maken loopt ze vrolijk met me mee. Ik geef haar stukjes appel, daar wordt ze erg blij van. Vervolgens ga ik mijn dingen doen en zij de hare.
We wonen inmiddels bijna 7 jaar samen, dus we weten wel zo’n beetje wat we aan elkaar hebben. Ze weet wel ongeveer wanneer ze mij met rust moet laten en ik weet dat ook van haar. Alhoewel de waarheid mij gebiedt te zeggen dat zij daar flexibeler in is dan ik ben. Ze is eigenlijk altijd wel in voor een geintje of voor een spelletje of voor zomaar iets gezelligs. En gezellig vindt ze iets al heel gauw. Ik ben wat kieskeuriger wat dat betreft. Misschien vullen we elkaar om die reden ook zo goed aan.
Vroeg in de middag doen we bijna altijd iets samen. Het moet wel heel raar lopen als dat erbij inschiet. Meestal gaan we de natuur in, lekker wandelen, genieten van bloemetjes, schaapjes, zwanen, vogels en af en toe zelfs van een ree die ons pad kruist. Zelfs als het weer niet geweldig is, vinden we het lekker om samen tijd buiten door te brengen. Af en toe kletsen we wat, maar meestal genieten we in stilte.
We worden blij van de voorspelbaarheid van de kleine dingen in ons leven
Als we weer thuis zijn gekomen lunchen we. Het klinkt misschien een beetje saai, maar we vinden het eigenlijk allebei wel prettig om een beetje (of misschien wel een beetje veel) structuur in ons leven te hebben. Er is al reuring genoeg in de wereld. We worden blij van de voorspelbaarheid van de kleine dingen in ons leven waar we van genieten.
Waar we ook van genieten, en zij nog meer dan ik, is van mensen die bij ons op bezoek komen. Zij kan zich dan ongegeneerd laten gaan, geeft luidruchtig aan hoe blij ze is, verwelkomt het bezoek langdurig en oprecht, waardoor iedereen zich erg gewenst voelt. Dat maakt haar ook zo geliefd bij iedereen.
Ze is ook zoveel socialer dan ik ben. Ze kan iedereen, wie dan ook, laten voelen dat ze er mogen zijn, dat zij blij met ze is, voor iedereen heeft ze een vriendelijke begroeting. Dat tovert bij veel mensen een blije glimlach op het gezicht. Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik socialer ben geworden, in ieder geval meer sociaal dan 7 jaar geleden.
Ze troost me als ik verdrietig ben
Ze troost me als ik verdrietig ben. Niet met grote woorden maar met een vanzelfsprekende aanwezigheid, zo dicht mogelijk bij mij in de buurt. Ze maakt me aan het lachen als ik chagrijnig ben en ze zorgt ervoor dat ik voor mezelf zorg, ook als ik daar om welke reden dan ook, eigenlijk even geen zin in heb.
Binnenkort ga ik op vakantie en zij kan helaas niet mee. Zij gaat zelf op vakantie, naar een leuk pensionnetje ergens buiten, waar ze het ook erg leuk heeft. Ik mis haar eigenlijk nu al, en weet dat we allebei erg gelukkig zullen zijn als we elkaar weer zien en weer samen naar huis kunnen. Maar ja, ook voor ons is het goed als we even uit onze vaste structuur stappen, even in een andere omgeving zijn, even andere dingen doen met andere mensen.
Maar lastig is het wel.
Mijn lieve, harige, vierpotige vriendin Lola.
Voor de mensen die nu twijfelen aan mijn verstand: ja, ik heb ook vriendinnen met twee benen, ik heb mijn lieve, lieve kinderen, schoon- en kleinkinderen waar ik heel veel van hou. Maar met Lola deel ik nou eenmaal mijn dagelijkse bestaan, mijn huis, mijn tijd…….zij is degene die thuis op me zit te wachten als ik weg ben geweest en dat maakt onze relatie heel bijzonder.