Verhuizen blijkt een emotionele rollercoaster. Ik ga van momenten van moedeloosheid via pure paniek naar de krachtige constatering: ik kan het!
Op zulke momenten schiet het gedicht Ithaka van Kavafis me te binnen:
….. Houd Ithaka wel altijd in gedachten.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast je reis in geen geval…….
Uit: Ithaka, K.Kavafis
Al maanden ben ik onderweg. Niet in kilometers, maar in voorbereiden, regelen, opruimen, (online) winkelen, lijsten maken en weer schrappen. Binnenkort zet ik eindelijk echt voet op nieuwe grond: mijn nieuwe huis.
Zweten en zwoegen gebeurt straks niet meer in mijn hoofd, maar met mijn handen.
Het voorbereiden is onderdeel van de reis naar een nieuwe levensfase. Het vraagt tijd en heel veel energie. Maar ik weet zeker: als ik het goed doe, heb ik er later veel plezier van.
Terwijl ik kasten uitruim en dozen inpak zijn lief kind en vrienden de echte helden: ‘Ik kom morgen helpen, je zegt maar wat ik moet doen’.
Nu het oude huis is verkocht, kijk ik vooruit
Nu het oude huis is verkocht, kijk ik vooruit. Met de sleutels in de hand loop ik door een spiksplinternieuw complex. Het heeft iets gezelligs: dertig nieuwe bewoners die met ladders en verf sjouwen; we staan allemaal aan het begin van een nieuwe fase. Hoewel de huizen van binnen hetzelfde zijn, vertelt elke woning door de inrichting nu al een eigen verhaal.
Ik begrijp Kafavis steeds beter. Het gaat niet om aankomen, maar om onderweg.
De meeste huisraad laat ik achter: nieuwe levensfase, nieuwe bagage. Ik houd van kringloop en vintage, van spullen die al een leven achter zich hebben. Het verzamelen van schatten, het zoeken naar de juiste kleuren en me omringen met nieuwe, leuke mensen, dát is mijn reis.
Mijn huisje hoeft niet snel af te zijn. Ik neem de tijd. Net als Kafavis, heb ik geen enkele haast.
