Nieuwsweekend op radio 1 hoort sinds jaar en dag bij mijn zaterdagochtend routine. Tweeëneenhalf uur nieuws uit politiek Den Haag, boeken, achtergronden en de stemmen van Mieke en Pieter.
Niets heerlijker dan met een koffietje, in bed naar de radio luisteren. Pensionado of niet, dit ritueel neemt niemand mij af.
Afgelopen zaterdag hing ik aan Mieke’s lippen. Volgens haar was deze week de penis veel in het nieuws.
Het verbaasde me, hoe is het mogelijk dat ik dat heb gemist? Geen kop gezien, geen pushbericht ontvangen, geen appjes van de vriendinnen.
Mieke had het niet gemist en somde op: de citroenvormige penis van Jeffrey Epstein, de dickpics van Marc Overmars en het gerucht over Hitlers micropenis. ‘Wat is dat toch met mannen en hun piemels,’ verzuchtte ze.
Tijd voor een seksuoloog om duiding te geven
En zo was het onderwerp van de week geboren; tijd voor een seksuoloog om duiding te geven. De dokter begon voorzichtig. ‘Er bestaan veel mythes rond de penis, maar er is geen ideale vorm, geen standaardmaat, het is vooral veel projectie’.
De rode draad is de stelling: leidt een afwijkende penis tot compensatiegedrag? Tot macht, controle, ontsporing? Mieke wilde een verklaring; liefst één die alles netjes aan elkaar knoopt.
De dokter bleef nuanceren. Het absurde gedrag van Epstein heeft vooral te maken met antisociaal gedrag en een gebrekkig geweten, vond hij. Het gerucht over Hitlers micropenis is nooit bevestigd want voor een degelijk onderzoek waren er te weinig medische- en autopsie gegevens.
Het versturen van dickpicks door Overmars, heeft waarschijnlijk te maken met exhibitionisme, macht en intimidatie. In ieder geval niet met trots. Mieke leek teleurgesteld.
Na enig aandringen verduidelijkt de dokter dat een afwijkende vorm van de penis wel invloed kan hebben op zelfbeeld en zelfvertrouwen. Bij sommigen leidt dit tot vermijding (kleden zich niet uit in de gezamenlijke kleedkamer) en anderen zoeken het meer in controle en macht. ‘Maar’, zegt hij met nadruk ‘niet elk afwijkend gedrag is afhankelijk van de penis’. Pff wat een opluchting.
Naarmate ik ouder word, lijk ik minder behoefte te hebben aan sluitende verklaringen
Misschien is het echte onderwerp van dit gesprek wel: onze behoefte om alles verklaard te krijgen. Om complexe, vaak onbegrijpelijke gedragingen terug te brengen tot één oorzaak.
Naarmate ik ouder word, lijk ik minder behoefte te hebben aan sluitende verklaringen. Niet elk verhaal hoeft een oorzaak en een conclusie te hebben.
En ik vind het zeker fijn dat nieuws niet altijd ergens over hoeft te gaan. Dat je, met een koffietje in bed, mag luisteren naar een gesprek dat nergens echt uitkomt en dat dit genoeg is.
Nieuws, ach wat … of hadden Mieke en Pieter gewoon zin in een luchtig onderwerp?
Eerlijk gezegd: ik wel.
