‘Waar al je pakken zijn gebleven? O, die heb ik vanmiddag weggebracht naar het Leger des Heils. Samen met je overhemden en je stropdassen.’
‘Waarom? Nou, naar aanleiding van de laatste milieutop waar je naar toe bent gevlogen, bedacht ik ineens: van over de hele wereld vliegen mannen in pakken met hun privéjet naar de klimaattop toe, om daar na dagen vergaderen te komen met een slap compromis wat pas over vijftien jaar ingaat en waarvan je eet dat een aantal van die mannen in pakken er alles aan gaan doen om eronderuit te komen.’
‘Ja, ik weet ook wel dat het niet allen mannen zijn, op de laatste groepsfoto zag ik wel drie vrouwen, maar ook die waren gekleed in een soort uniform: het mantelpakje. Dus toch weer pakken. En toen viel het me ineens op: het zijn altijd de mannen, nou ja de mensen dan, in pakken die ervoor zorgen dat er voorlopig weer nauwelijks iets gebeurt ter verbetering van het klimaat. En het zijn diezelfde pakken die nou nooit eens lekker doorpakken als het gaat om de wereldvrede. Politieke beslissingen in Den Haag? Hetzelfde laken een pak.’
Heb je ooit na afloop van een conferentie een lekkere spijkerbroek gezien?
‘Nou, je hoeft niet zo tegen me te schreeuwen! Heb ik ongelijk dan? Heb je ooit op de groepsfoto na afloop van een conferentie een lekkere spijkerbroek gezien? Een gezellige knalgele polo? Happy Socks? Ja, je hebt gelijk, Hugo de Jonge had geen zwarte schoenen aan. Een kleine daad van verzet, maar verder was ook hij helemaal in pak met overhemd en stropdas. Dus daarom dacht ik…’
‘Nee, laat me nou even uitpraten. Dus ik dacht toen aan de gezellige man die je bent in je dagelijkse kloffie. Een man waar ik trots op ben. Een man die mijn argumenten serieus neemt, daar over nadenkt en met oplossingen komt als ik hem daarom vraag. Een man met duidelijke antwoorden. Je bent kortom een hele andere man als je thuis bent, dan die man die ik in zo’n donker pak op de televisie zie.’
Op je bed ligt een gloednieuwe spijkerbroek voor je klaar
‘Dus daarom heb ik dat gedaan. Ja, ik weet dat je vandaag naar Oezbekistan moet voor de volgende wereldtop. Daarom ligt op je bed een gloednieuwe spijkerbroek voor je klaar. Omdat het in Oezbekistan nog wel eens koud kan zijn heb ik een lekkere dikke trui bij gelegd en een polo voor als het warm is. En je gezellige sokken met die badeendjes. O ja, in de kontzak van die broek zit een retourtje Tasjkent, kun je het regeringstoestel lekker laten staan. Ja, ik weet dat je dan vanavond niet redt, maar vanavond staat er toch alleen maar een diner op het programma.’
‘Moet je eens opletten: in die kleren veroorzaak je een revolutie. De anderen zullen jaloers naar je kijken. Hun jasjes en stropdassen afgooien. Daar wordt de sfeer gelijk een stuk ontspannender van en dat móét een positieve invloed hebben op de onderhandelingsresultaten.’
Huil je nou, lieverd? Komkom, nu niet bij de pakken neer gaan zitten.’
