Tegenwoordig hoor je allerlei afkortingen als iemand over zijn of haar diagnose of ziekte vertelt. Want helaas, als de leeftijd stijgt stijgen ook de gesprekken over dit onderwerp. Als iemand zegt: “Ik heb AHI of AIHA of ADHD”, dan reageer je maar met “oh jee, echt waar”? Ook al is het enige wat je herkent de laatste afkorting, want het stikt van de ADHD’ers in deze tijd met zoveel prikkels.
Ook de ziekte met afkorting ALS is tegenwoordig alom bekend. Maar was is AS of ALL nou toch weer? Of BDE of CV? Iets anders dan centrale verwarming hoor. Om door te gaan; DEXA ken je inmiddels omdat je er op je leeftijd onlangs mee te maken hebt gehad.
Nou blijf je steken op PTSS en lAP, want helaas met beide heb je zelf ook mee te maken. Dat was even schrikken ook al verklaart het een hele boel. Een voordeel is dat je nu eindelijk bij een erkende club hoort, want dat schijnt er wel bij te horen in deze tijd. Misschien kan je eindelijk op zoek gaan naar lotgenoten. Maar wil je dat wel?!
Een voordeel is dat je kunt gaan werken aan acceptatie
De enige grote behoefte is je staande houden in deze onrustige wereld en elke dag genieten van al het mooie wat er ook is. Een voordeel is dat je kunt gaan werken aan acceptatie zonder rondjes te draaien in een donkere ruimte. Je weet nu eindelijk welke kant je op moet.
Lastig is wel dat het een chronische complexe PTSS is en dat het van belang is dat je er over praat vertelde een deskundige. Zo krijgen de mensen om je heen de kans om je soms wat bijzondere gedrag te begrijpen. Schrijven mag vast ook. Erover praten is nog beter, maar dat kan altijd nog.
Waar we over moeten nadenken en praten is al die kinderen en jongeren in oorlogsgebieden. Dat gaat niet over één persoon, maar over velen. Denk aan al de kinderen die hierheen komen met trauma’s.
Hoe lossen we dat op zodat zij kunnen herstellen en niet oud worden met een veel te zware rugzak?
Marian
