Wie kent het niet: de dag loopt totaal niet als gepland en je belandt ongewild in veel ‘gedoe’. Vanochtend viel mijn telefoon met een hoekje op de metalen stoelpoot. Diepe barst, flitsende strepen over het scherm, de touch reageerde niet meer.
Maar ik heb een telefoonmannetje. Telefoon, laptop, tablet, alles koop ik bij mijn mannetje.
Hoewel ik nu aan de andere kant van de stad woon, blijf ik hem trouw. Want hij is niet alleen aardig, humoristisch en matst me vaak (zegt ie zelf) maar hij is ook goed in zijn vak. Hij begrijpt mijn digibete taal als ik mijn kapotte apparatuur kom brengen, repareert het defect, neemt ruim zijn tijd en prijs, maar levert altijd.
Je kunt nauwelijks bij het pinapparaat op de balie komen
Midden in een rijtje eengezinswoningen, staat zijn onopvallende winkel. Een toonbank met kabeltjes, hoesjes, refurbished- en nieuwe apparatuur, beslaat bijna de hele ruimte. Je kunt nauwelijks bij het pinapparaat op de balie komen, vanwege de bakken met pakketjes, want naast telefoonmannetje is hij ook pakketmannetje voor DHL en PostNL.
‘Geen probleem’ zegt ie, als hij mijn telefoon ziet. ‘Ik help je. Ik bestel met spoed nieuw scherm en zal het meteen repareren’. Vanmiddag is het klaar’. ‘Hoe laat precies?’ ‘Kom maar rond vijf uur, misschien moet je dan nog even wachten, maar ik doe mijn best’.
Klokslag vijf meld ik me. Het is bommetje vol. ‘Ga maar even zitten, nog vijf minuutjes’. Mijn mannetje zit relaxed te repareren en andere ondefinieerbare zaken te regelen.
Die ‘vijf minuutjes’ worden een uur waarin ik een komische show aan me voorbij zie gaan, ondertussen zwetend van ingehouden ongeduld.
Mijn mannetje is moslim en aangezien de ramadan bijna begint, wippen moslimklanten even binnen om elkaar vrede, gezondheid en spirituele groei te kussen. De vrouwen brengen zoete hapjes om krachtig de ramadan in te gaan. Iedereen is vrolijk en hartelijk en luidruchtig.
Af en toe steekt hij wat vingers in de lucht om aan te geven hoeveel minuten nog
Mijn mannetje is niet alleen aardig voor mij, hij is aardig voor al zijn klanten en laat zich onbevangen afleiden door grapjes en beste wensen. In de tussentijd werkend aan mijn telefoon met soldeerpistool en draad. Af en toe steekt hij wat vingers in de lucht om aan te geven hoeveel minuten nog.
‘Geef hier die telefoon, ik kom hier nooit meer’. In gedachten zeg ik dat maar in het echt durf ik dat natuurlijk niet.
Dan is hij klaar. Ik krijg een flinke korting voor het lange wachten en een innemende glimlach.
Ongeduld en irritatie ebben weg. De lange weg naar huis, in de regen, deren me niet. Het ‘gedoe’ is voorbij: mijn telefoon werkt en ik ben weer bereikbaar. Dit alles dankzij mijn telefoonmannetje: ik blijf toch maar bij hem.
