Vroeger, toen we nog maar twee zenders hadden en zwart-wit televisie, kon je mijn vader niet meer ergeren dan wanneer programma’s geregisseerd werden door Bob Rooyens. De beste man mag dan internationale prijzen gewonnen hebben voor zijn onconventionele manier van regisseren, mijn vader vond het maar niks. ‘Het beeld staat geen seconde stil, altijd dat inzoomen en weer uitzoomen, daar kan een normaal mens toch niet naar kijken?!’
Toen was ik het niet met hem eens, maar langzamerhand ben ik geneigd om hem toch een beetje gelijk te geven. Ik hou inmiddels ook van rustige programma’s. Nu ben je natuurlijk hopeloos ouderwets als je van langzame televisie geniet; programma’s als ‘We zijn er bijna’ of ‘Rail away’. Ik hoorde laatst iemand deze programma’s betitelen als yoga voor de ogen en misschien is het dat wel waarom deze programma’s zo goed bekeken worden. Even helemaal tot rust komen.
Drie weken lang genieten van een clubje wielrenners dat door een fraai landschap fietst
Daarom ben ik zo blij met de Tour de France. Drie weken lang genieten van een clubje wielrenners dat door een fraai landschap fietst, heerlijk! Elke dag legaal een paar uur televisie kijken, terwijl er eigenlijk iets anders te zien is dan mannen op een fiets. Voorzien van heerlijk voortkabbelend commentaar waarin twee mannen hun uiterste best doen om met volslagen oninteressante informatie het nog een beetje spannend te doen lijken.
Als ze echt geen flauwekul meer over de renners weten te verzinnen is er gelukkig altijd wel een kasteel in de buurt, hebben dorpsbewoners een compleet graanveld naar de gallemiezen geholpen om met graancirkels een fiets uit te beelden. Of zie je beelden van de omstanders die bij 30 graden, vermomd als kip, een groot tekstbord omhoog houden. Alsof een wielrenner daarvoor in de remmen zal knijpen om het eens aandachtig te bestuderen. ‘Ah, hier staat dat ik door moet fietsen naar Parijs. Hartelijk dank voor deze informatie!’
Je kunt ook rustig naar het toilet of een kopje koffie voor jezelf inschenken
Kortom: de Tour de France betekent voor mij drie weken ontspanning. Je kunt ook rustig naar het toilet, een kopje koffie voor jezelf inschenken of een mailtje beantwoorden, want na een rit van 165 kilometer wordt het vaak pas echt even een momentje spannend als ze de finish naderen. Je kunt als je toch niets wilt missen zelfs even wachten op een deja vu: beelden van hoe er zeven jaar geleden op diezelfde etappe werd gefietst.
Voor wie dus op zoek is naar een lange periode vol mindfulness kan ik de Tour de France van harte aanbevelen. Hoewel… dan moet je natuurlijk geen etappes hebben waarin een wielrenner er in het begin al vandoor gaat om na een hele etappe op 800 meter van de finish teruggehaald te worden en dan toch met één seconde verschil de gele trui pakken. Dan wordt ontspanning nog een hele tour…
