Vlak bij mijn huis, in een mooi groen weiland, woonde de familie Zwaan. Het is, of liever gezegd was, een prachtig weiland met vrolijke bloemetjes en omringd door smalle, begroeide slootjes.
Familie Zwaan bestond uit pa, ma en 3 kinderen. Vorig jaar woonde pa er een hele tijd alleen. Ik vond dat zielig, zwanen zijn zelden alleen, ik denk dat zijn maatje overleden was. Maar net voor het voorjaar begon
was er opeens een vrouwtje.
Ik heb gezien hoe ze voorzichtig begonnen te daten. Eerst draaiden ze een beetje om elkaar heen, maar al snel werden ze closer en begonnen ze een nest te bouwen.
Tot mijn grote genoegen waren daar opeens 3 kleine donzige babyzwaantjes. Ik zag ze iedere dag, het weiland ligt op mijn wandelroute met Lola. Ik zag ze groeien, ik zag hoe pa en ma grote moeite deden om de kleintjes zo dicht mogelijk bij zich te houden. Ik vond het geweldig!
Tot afgelopen woensdag…..
Het weiland is van mensen, of van een mens, en die vond het opeens nodig om te gaan maaien. Zijn goed recht, natuurlijk, maar had hij niet even kunnen wachten tot de jonge zwanen groot genoeg gegroeid waren om op hun eigen benen te gaan staan? Ze waren natuurlijk al behoorlijk gegroeid, maar hadden nog steeds een donzig, grijsachtig velletje, dus nog niet volwassen.
De familie zwaan was in geen velden of wegen meer te bekennen
Woensdag was de familie Zwaan in geen velden of wegen te bekennen. Ik heb hele einden omgelopen om te kijken of ze misschien in een ander weiland waren gaan wonen, maar ik heb ze niet kunnen vinden.
Donderdag en vrijdag ook nog gezocht, maar tevergeefs: de familie Zwaan is onvindbaar. Ik vind het vreselijk. Voor mij zal dat weiland nooit meer hetzelfde zijn.
Ik hou heel erg van grote en kleine beestjes. Ik heb bijvoorbeeld al een tijdje drie vliegen in mijn keuken. Ik sla ze niet dood. Ik bedoel maar, ze zullen vast ergens goed voor zijn en ze zullen uit zichzelf wel ’n keertje doodgaan.
Voorlopig hebben ze het erg naar hun zin in de keuken, al vind ik ze soms wel wat opdringerig en irritant. Zit ik iets te eten, komen ze gewoon op m’n bord zitten en proberen een graantje mee te pikken. Soms moet ik er eentje uit de waterbak van Lola vissen, die zit dan eventjes beduusd op te drogen om vervolgens weer vrolijk zijn of haar vliegending te gaan doen. Ik ben benieuwd hoe lang ik ze nog te gast
heb.
Gisteren liep ik zoals gebruikelijk met Lola in het hondenlosloopgebied toen ik daar twee mannen op een bankje zag zitten, met een hele pluim rook voor zich. Ik kon nog niet goed zien wat het was, maar voor alle zekerheid heb ik Lola maar aangelijnd.
Ik vroeg of ze dat wel een goed idee vonden
In de buurt gekomen zag ik dat het zo’n wegwerp bbq was, met daarop 4 flinke stukken vlees. In een hondenlosloopgebied!! Ik vroeg of ze dat wel een goed idee vonden. Ja hoor, prima idee, en wee de hond die zou proberen een stuk vlees te pikken. Niemand of niets zou aan hun vlees komen, als ik dat maar wist.
Ik was heel blij dat ik Lola uit voorzorg aan de riem had gedaan. Lola houdt heel erg veel van eten, van alle eten, maar vooral heel erg veel van lekkere stukken gebakken vlees. Ik zou mijn hand niet in het vuur
willen steken voor haar (waarschijnlijk geslaagde) poging om zo’n lekker hapje te bemachtigen. Ik weet niet of deze jonge mannen dan nog zo stoer zouden beweren dat niemand of niets aan hun vlees zou komen.
Maar ik heb maar gezegd dat het wel lekker rook. Dat was ook zo. Lola heb ik niet meer losgemaakt. Een kat bind je ook niet op het spek, toch.
Vandaag weer uitgekeken naar familie Zwaan. Tevergeefs.
PS inmiddels is de zwanenfamilie weer teruggekeerd!