“Geen grote plannen, wel een vol leven”

Christiana (67) uit Antwerpen is twee jaar geleden gestopt met werken. Na een leven lang fulltime verplegen in de ouderenzorg, ging ze zonder aarzeling met pensioen. Een lege agenda schrok haar niet af en ze hoefde niet op zoek naar een nieuwe invulling van haar dagen. Ze had al lang gevonden wat haar gelukkig maakt: bewegen. 

Van Noord-Limburg naar Antwerpen

Christiana groeide op in Lommel, in een groot gezin met zeven kinderen. Haar vader runde een wasserij, haar moeder gaf les. Er was weinig ruimte voor extra’s. “Het belangrijkste was eten op tafel en de rekeningen betalen,” zegt ze. Dure hobby’s of sportclubs zaten er niet in.

Toch ontdekte ze al vroeg wat beweging voor haar betekende. Niet via een club of een ouder die haar aanmeldde, maar stilletjes, op eigen kracht. Het werd haar uitlaatklep en dat is het altijd gebleven.

Na haar middelbare school koos ze voor de verpleegkunde. Niet uit een groot ideaal, maar vanuit een concrete ervaring: ze had zelf een paar keer in het ziekenhuis gelegen. “Ik zag wat verplegers deden en dacht: dat wil ik ook.” Een heldere reden die haar meer dan veertig jaar in het vak heeft doen werken.

Ouderenzorg als thuishaven

Christiana specialiseerde zich in de zorg voor ouderen. Na haar diploma vertrok ze met haar man naar Antwerpen, waar meer werk was in haar vakgebied. Ze werkte bij verschillende werkgevers en lette daarbij bewust op haar uren. Onderbroken diensten, van zeven tot elf en dan weer van vier tot negen, kostten te veel. “Dat was niet gezond. Echt niet.”

Ze zocht en vond een plek met aaneengesloten uren, dicht bij huis en goed te bereiken met de fiets. Daar werkte ze uiteindelijk ruim achttien jaar. Altijd in de ouderenzorg, altijd in direct contact met bewoners.

Ik geniet nog meer van mijn vrije tijd, omdat ik niet meer gebonden ben aan mijn werk-uren

“Ik gaf zorg op maat,” zegt Christiana. Ze haalde er veel voldoening uit. Ze voelde zich thuis in haar vak, ook in de moeilijkere periodes. “Er zijn altijd ups en downs. Maar de mensen zijn tevreden over mij.”

Doorwerken: dubbel gevoel, heldere keuze

Toen Christiana 65 werd en met pensioen ging, stopte ze niet meteen volledig. De nood aan verpleegkundigen in de ouderenzorg was groot. Ze bleef daarom een paar dagen per week ondersteuning bieden. Geen weekenden, geen nachtdiensten, maar ze toch bijdragen.

Het voelde goed om collega’s te helpen, maar de belastingregels zaten in de weg. “Je wordt eigenlijk gestraft,” zegt ze. “Het weegt echt niet op.” Ze zocht uit hoe het zat, vroeg de vakbond om uitleg, raadpleegde de pensioendienst, maar een helder antwoord kreeg ze niet. “Ik zat echt in die grijze zone.”

Vorig jaar, in mei, zette ze er een punt achter. “Nu stop ik. Dit is niet oké.”

Geen leeg gevoel

De overgang zelf van werken naar niet werken, ervoer Christiana niet als een sprong in het diepe. “Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan. Ik liet het gewoon op mij afkomen.”

Ze had daar ook geen aanleiding toe: haar leven was al gevuld. Met sport, structuur, beweging. Elementen die er al lang waren voor ze met pensioen ging. “Nu geniet ik er alleen nog meer van, omdat ik niet meer gebonden ben aan de werkuren.”

Het nieuwe leven: elke dag in beweging

Christiana’s dag begint vroeg en begint buiten. Ze heeft twee grote honden en die vragen om ruimte en beweging. Gemiddeld legt ze per dag tien tot vijftien kilometer af. “Dat zijn de vitaminen,” zegt ze.

Maar de honden zijn slechts een deel van het verhaal. Christiana turnt twee keer per week, doet aan aquagym, yoga én pilates. En recreatief volleybal. Ze lacht er zelf ook een beetje om: “Ik verveel mij niet, zou ik zeggen.” 

Lopen met de honden, dat zijn de vitaminen

Al die activiteiten zijn niet van de ene dag op de andere gekomen. Tijdens haar werkjaren begon ze met één uurtje turnen per week. De buurvrouw paste dan even op de kinderen. Dat was voldoende. Stilletjes breidden de sportmomenten zich uit. Nu de kinderen het huis uit zijn en het werk er niet meer was, vulde de ruimte in haar agenda zich met wat er altijd al was: haar liefde voor bewegen. De auto gebruikt ze eigenlijk alleen voor de boodschappen, de rest doet ze met de fiets. 

Ieder zijn eigen ritme

Haar man doet zijn eigen dingen. Hij fotografeert, bewerkt zijn beelden en heeft zijn eigen ritme. Ze wandelen samen met de honden, verder leidt ieder zijn eigen leven. “Hij doet zijn activiteiten, ik doe de mijne.” Dat klinkt misschien sober, maar voor Christiana voelt het als vrijheid.

Christiana en haar man hebben 5 dochters. Ze past af en toe op kleinkinderen, vooral als er nood is en als het haalbaar is. Ze houdt rekening met zichzelf. “Je blijft niet jong. 

Eén keer per jaar gaat ze met een vriendin op pad: een paar dagen in een B&B, fietsen via knooppunten. Meer heeft ze niet nodig. “Dan zijn we al tevreden.”