Clara Kroes (65) werkte de laatste twintig jaar bij de gemeente Amsterdam in de communicatie. Acht maanden geleden stapte ze met vervroegd pensioen in een nieuw hoofdstuk van haar leven. “Alles wat ik nu maak of onderneem is van mij. Pensioen voelt echt als een cadeau.”
“Wie ben ik los van mijn werk?”
“Ik moet eerlijk bekennen dat ik op een gegeven moment wel Clara Kroes van de gemeente was,” lacht Clara vanuit Frankrijk, waar ze momenteel verblijft. “En nu ben ik Clara Kroes voor mezelf. Dat is echt een heel erg verschil.”
Die transformatie begon al een jaar voordat ze daadwerkelijk stopte. Via LinkedIn kwam ze in contact met een coach die iemand zocht voor haar afstudeeropdracht – iemand die een levensveranderende fase inging. “Ik wist niet of ik daarvoor in aanmerking kwam, maar ik zou het zelf heel leuk vinden om zo’n coachingstraject te doen,” vertelt Clara.
Het coachingstraject gaf haar cruciale inzichten. “Het was een van mijn vragen: wie ben ik los van mijn werk? Wie ben ik als ik niet meer Clara Kroes van de gemeente ben?” Door de coaching ontdekte ze de rode draad in haar leven en werd duidelijk waar haar hart lag: bij het project dat ze samen met buurvrouwen had opgezet.
Onbekende verhalen van vrouwen
Clara’s passieproject; De Zaak Muurbloem, zoekt onbekende verhalen van vrouwen op en vertelt deze opnieuw. “We wonen op een stukje van Amsterdam dat vroeger een ziekenhuis was. De straten zijn allemaal vernoemd naar de dokters die daar hebben gewerkt – allemaal mannen. En wij dachten: maar al die verpleegsters dan, al die vrouwen die hier werkten?”
Samen met medestanders zorgde Clara ervoor dat er een herinneringsbord kwam voor Anna Reijnvaan, de eerste vrouwelijke verpleegkundige directrices (door haar is verpleegkunde een vak geworden, red.). “Dat bord hebben we gemaakt met VMBO-leerlingen die ook op dat terrein school zitten, om de hele buurt erbij te betrekken.”
Op een gegeven moment had ik bijna geen tijd meer voor mijn gewone werk
Het project groeide zo sterk dat Clara er nauwelijks tijd meer voor had naast haar gewone werk. “Op een gegeven moment had ik echt het gevoel dat ik bijna geen tijd meer had voor mijn gewone werk. Toen dacht ik: stel je voor dat ik met vroegpensioen zou gaan, dan zou ik dat op een nog hoger niveau kunnen trekken.”
De keuze: kwaliteit van leven boven geld
Clara maakte gebruik van de RVU (Regeling voor Vervroegde Uittreding). Ze was een van de laatsten uit lichting 1959 die dat nog kon. De beslissing kwam niet alleen voort uit positieve redenen. Tien jaar geleden werd ze ernstig ziek met kanker en was vijf jaar in behandeling. “Ik ben gelukkig weer gezond geworden, maar mijn energieniveau is nooit meer teruggekomen zoals het was.”
Daarnaast verloor ze enkele goede vriendinnen. “Dat deed me ook denken: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Misschien is het wel heel verstandig om te stoppen.”
Ik ben veel meer gaan kijken: wat heb ik nodig om een fijn leven te hebben?
Veel mensen waarschuwden haar voor de financiële consequenties van twee jaar eerder stoppen. “Maar ik ben niet gaan kijken naar wat het verschil zou zijn als ik nog twee jaar doorwerk. Ik ben veel meer gaan kijken naar: wat heb ik nodig? Hoeveel geld heb ik nodig om een fijn leven te hebben? Wat de doorslag gaf is dat mijn man ook besloot om zijn pensioen naar voren te halen. Hierdoor konden we het financiële plaatje rond krijgen. Ik dacht toen; die twee jaar extra werk zijn niet noodzakelijk.”
Van overal ja op zeggen naar selectief kiezen
Clara’s start van haar pensioen was allesbehalve rustig. “Ik had me geabonneerd op allerlei nieuwsbrieven van buurthuizen en organisaties. En ik ging overal ja op zeggen. Ik had het zo druk!” Ze bezocht theaters, musea, workshops. Van dansen tot alternatieve kerststukjes maken.
“Maar op een gegeven moment werd ik echt zo blij als ik een keer een avondje thuis was. Het werd teveel van het goede.”
Nu, een half jaar later, heeft Clara geleerd selectiever te zijn. “Elke dag één leuk ding. Ook meer naar mijn eigen energie luisteren en dingen openlaten voor spontane momenten.”
Een nieuwe definitie van vakantie
Vanuit Frankrijk, waar Clara nu verblijft, reflecteert ze op hoe anders ‘vakantie’ nu voelt. “Dit is de eerste keer dat ik op vakantie ben sinds mijn pensioen. Maar vakantie is iets heel anders geworden. Want eigenlijk heb ik altijd vakantie nu. Het is meer dat ik op reis ben dan dat ik vakantie heb.”
Vroeger nam ze stiekem haar werklaptop mee naar Frankrijk. “Nu heb ik wel mijn laptop mee, maar dan voor De Zaak Muurbloem. Het is niet zo’n groot verschil meer tussen werken en vakantie zijn.”
Eigen naam, eigen verantwoordelijkheid
Een van de mooiste aspecten van haar nieuwe leven vindt Clara de eigenaarschap over haar werk. “Alles wat ik nu doe of maak is van mij. Mijn naam staat eronder, mijn kwaliteitsnormen.”
“De interviews die ik vroeger deed waren voor de gemeente, door de gemeente. Mijn naam stond er niet onder. Nu, als ik een verhaal over een vrouw publiceer, staat wel mijn naam eronder. Dat vind ik heel fijn.”
Netwerk en verbinding blijven
Clara’s sociale netwerk is niet verdwenen met haar pensionering. “Heel veel lieve mensen kom ik overal in de stad tegen. Ik kan altijd in mijn eentje uitgaan, want ik kom altijd mensen tegen.” Ze wordt nog steeds uitgenodigd voor feestjes van ex-collega’s en leert door haar nieuwe bezigheden ook weer veel nieuwe mensen kennen.
“Qua netwerk heb ik een heel groot netwerk. Dat moet ik natuurlijk wel gaan onderhouden, maar dat ga ik allemaal leren. Mijn ex-collega’s moet ik snel weer eens opzoeken.”
Opnieuw de jongste zijn
“Het is ook leuk,” lacht Clara, “als je wat ouder bent, draait je leven vaak een beetje op routine. Maar met pensioen gaan is opeens weer iets heel nieuws. Je bent ook weer de jongste in de groep. De meeste gepensioneerden zijn al wat langer gestopt.”
Een cadeau aan jezelf
Clara’s boodschap aan anderen is helder: “Luister naar jezelf. Kijk naar wat je nodig hebt voor een fijn leven. Wat heb je aan meer geld als je het niet nodig hebt? Dan kun je net zo goed kiezen voor kwaliteit van leven en jezelf dit cadeautje geven.”
“Het verbaast me hoe makkelijk ik eigenlijk de deur achter me dicht heb gedaan. Ik heb een fantastisch afscheid gehad. Heel uitgespreid, met alle verschillende mensen bij elkaar, maar ook individueel. Maar toen ik de deur dichttrok, draaide ik me om en stapte mijn nieuwe leven in.
Wil je ook je verhaal vertellen?
Heb je een inspirerende pensioenervaring? Deel het! Neem contact op voor een interview.
