Voor ik ging verhuizen, ben ik maandenlang bezig geweest, huisraad te ordenen: wat kan naar de stort, wat geef ik weg of verkoop ik en een stapel ‘weet nog niet’.
Zo belandde de grote doos van schoenwinkel Zwartjes, vol liefdesbrieven, uitmaakbrieven, gedroogde bloemen en een afschuwelijk kettinkje met een half hartje, op de stapel ‘weet nog niet’. De doos ging mee; een probleem voor later.
Later, kwam sneller dan gedacht. Ik lag drie weken met gordelroos op de bank en had weinig anders te doen dan ‘even romantisch wegdromen,’ via de liefdesbrieven van weleer. Zo dacht ik.
Maar … nee. Mijn liefdesleven van jong meisje, blijkt op mijn 72e eerder komisch dan romantisch.
‘Zijn haar zit stom en hij praat te plat ‘
Als zestienjarige was ik al bijzonder praktisch, valt me nu op. Ik maakte aantekeningen in de kantlijn van vurige liefdesverklaringen: ‘Zijn haar zit stom en hij praat te plat ‘.
Bij een volgende brief kalkte ik: ‘slijmbal en dom’. Waarom? Hij schreef: ‘Ik wist niet dat liefde zo mooi kon zijn tot ik jou ontmoete ‘. Met één t.
Ook vakantiekaarten ontliepen mijn kritiek niet. Op de vraag: ‘Hoe vind je mij eigenlijk?’ was mijn gedecideerde antwoord: ‘Lelijk.
En verrassend, ik heb zelfs de brieven bewaard waarin ík werd gedumpt. ‘Het ligt niet aan jou’… en ‘We hebben het zo leuk gehad’. Dat schreef Frits na een vakantie in Spanje. Een vakantie die ik, notabene, betaald had. In de kantlijn: ‘sukkel, hij zal mijn stem nooit meer horen’. Mijn keiharde wraak!
‘Nu zie ik vooral een jongen die veel mooier kon schrijven dan liefhebben.’
Ah, de stapel lichtgroene brieven, die moeten van mijn Italiaanse vriendje zijn. Ooit zat ik uren met een Prisma woordenboek, Italiaanse liefdesverklaringen te ontcijferen. Zonder Google Translate, zonder DeepL. Toen vond ik ze ontroerend romantisch. Nu vraag ik me af waarom híj nooit de moeite nam een brief in het Engels te schrijven en zie ik vooral een jongen die veel mooier kon schrijven dan liefhebben.
Het lijkt of ik naar een film kijk, met mij in de hoofdrol. Ik weet precies hoe het afloopt; leef weer even mee met dat meisje dat dacht dat dit de liefde van haar leven was. Alles had ik over voor die Italiaanse liefde: baan opgezegd, spaargeld opgenomen en ik stapte zonder aarzelen op de trein naar Italië. Toch jammer van al die moeite, dat deze cinema Italiano geen happy end heeft.
Mijn liefdesbrieven, historische documenten, gingen bij het oud papier; wel in piepkleine snippers verscheurd. De schoenendoos van Zwartjes heb ik bewaard, mochten er toch nog liefdesbrieven komen.
