Emigreren klinkt als een groot besluit. Een huis verkopen, een vinkje zetten bij “nooit meer terug”, een streep onder je oude leven. Voor sommige pensionado’s is dat ook precies wat er gebeurt. Maar wie verder kijkt, ziet dat er net zoveel vormen van vertrekken zijn als er mensen zijn die het doen. De één maakt er een langgekoesterd plan van. De ander behoudt een voet aan de grond in Nederland. En soms ontstaat het gewoon, zonder dat er ooit een masterplan was. Wij blikken terug op enkele ervaringsverhalen op Leef je Pensioen: vier pensionado’s, vier manieren om weg te gaan.
Nico, Theo en Kirsten: helemaal inburgeren
Voor Nico en voor Theo en Kirsten was emigreren geen opwelling, maar een plan waar ze jaren naartoe leefden. Nico kende Spanje al goed voordat hij er ging wonen. Als journalist recenseerde hij Spaanse literatuur, zijn vrouw studeerde een half jaar in Barcelona. Theo en Kirsten bouwden al vanaf 2004 een bucketlist met 31 landen en wisten na hun eerste ontmoeting al snel dat ze ooit ergens anders zouden gaan wonen.
Wat hun verhalen vooral verbindt, is hóe ze het aanpakten. Alle drie kozen ze bewust voor een plek waar vooral Spanjaarden wonen, geen Nederlandse enclave. “Voor je het weet zit je alleen maar Nederlands te praten en integreer je nooit echt”, zegt Nico daarover. Alle drie leerden ze de taal. Nico volgde drie jaar les voor vertrek, Theo en Kirsten pakken een cursus Spaans erbij. En alle drie gingen ze voluit voor het lokale ritme: Theo en Kirsten eten om één uur een tapa en tussen twee en vier uur ’s middags hun warme maaltijd, net als hun Spaanse buren. “Vakantie voelt tijdelijk, voor ons is het de toekomst”, zegt Theo.
Makkelijk was het niet altijd. Zowel Nico als Theo en Kirsten noemen de bureaucratie, zoals het inschrijven en belastingen regelen, als het minder leuke deel van de overstap. Maar heimwee? Die hebben ze geen van allen. “Het leuke aan emigreren is dat je ergens weer opnieuw begint”, zegt Nico, “in een nieuw land dat je nog helemaal kan ontdekken.”
Het verhaal van Nico
Het verhaal van Theo en Kirsten
Ruud: half jaar hier, half jaar daar
Voor Ruud (66) hoefde het geen definitieve knip te zijn. Hij en zijn vrouw komen al meer dan dertig jaar op Kreta en droomden ervan er ooit langer te blijven. Toen Ruud vervroegd met pensioen kon, maakten ze die droom waar. Niet door helemaal te verhuizen, maar door het jaar in tweeën te knippen. Zes maanden Kreta, zes maanden Nederland.
Op Kreta is hij gids bij jeepsafari’s over het eiland, iets waar hij als toerist altijd jaloers naar keek totdat zijn vrouw op een dag zei: “ga er achteraan en vraag of je er aan de slag kunt.” In Nederland is hij vrijwilliger bij de wensbus en bij een project waar eenzame buurtbewoners samen eten. Twee plekken, twee ritmes, maar hetzelfde verlangen: onder de mensen zijn. “Op deze manier ben ik wel druk”, zegt hij, “maar het is prettig druk.”
Onno en Ineke: geen huis, geen plan, wel een richting
Onno en Ineke verkochten hun huis, stapten in een camper en reizen sinds 2021 door Europa. Geen vaste bestemming, geen jaren van voorbereiding. Het idee ontstond spontaan tijdens een vakantie in Portugal. “Ons enige plan was: ’s winters naar het zuiden en ’s zomers naar het noorden”, vertelt Onno. “Waar de zon is, willen wij ook zijn.”
Wat hen het meest verrast, is hoeveel mensen ze onderweg tegenkomen. Ze maken vrienden op campings, delen hun reis via een eigen platform, en worden inmiddels soms herkend door volgers die hen op straat aanspreken. Vast wonen ergens anders is het niet geworden. En dat hoeft voor hen ook niet.
Rien: uit liefde voor een eiland, en voor haar
En dan is er Rien (76), voor wie het allemaal spontaner ging, het begon met een verliefdheid. Hij droomde ooit van Portugal, met de auto rondtrekken en als fysiotherapeut mensen aan huis behandelen. Het liep anders: in zijn praktijk kwam een vrouw die op Curaçao geboren was. Hij ging met haar mee op vakantie en was meteen om. “Ik was eerst verliefd op het eiland en toen op haar”, zegt hij lachend. Twee jaar later trouwden ze en verhuisde hij op zijn 52e, naar Curaçao. Niet naar Portugal.
Wil je weten hoe zijn leven er nu uitziet? Tussen het beeldhouwen, het masseren en de mensen die hij daar tegenkwam? Lees zijn hele verhaal in “Curaçao voelde meteen als een warme omhelzing”.
Niet één vorm, wel één gevoel
Vier verhalen, vier heel verschillende aanleidingen. De één plande het jarenlang, de ander liet het gewoon gebeuren. Wat ze wel gemeen hebben: ze lieten los wat “moest”, en kozen hun eigen vorm van vrijheid.
Wil je ook je verhaal vertellen?
Heb je een inspirerende pensioenervaring? Deel het! Neem contact op voor een interview.
