Op zoek naar de juiste woorden voor iemand die met pensioen gaat? Wij hebben ter inspiratie enkele mooie voorbeelden van pensioengedichten op een rij gezet.
Met pensioen gaan staat voor velen gelijk aan het woord ‘genieten’. Toch vindt niet iedereen het makkelijk om met pensioen te gaan. Veel mensen maken zich zorgen over hun sociale netwerk dat kleiner wordt en of ze de vrije uren die ze krijgen wel kunnen invullen. Kortom, pensioen is een periode die gemengde gevoelens met zich mee brengt.
Wat leent er zich nou beter om deze gevoelens te verwoorden dan een gedicht. Een pensioengedicht om precies te zijn. Of het nu je eigen gevoelens zijn of dat je een gedicht maakt voor het afscheid van een collega maakt niet uit.
Pensioenspreuk Wizard
Wil je een kaartje schrijven of een speech schrijven? Kies je voor humor of een warme tekst? Maak je keuze en vind een passende tekst.
De basis voor een gedicht met humor
Een goede afscheidsspeech heeft humor nodig. Deze langere gedichten zijn geschreven om voor te dragen. Met een knipoog, een glimlach en soms een kleine steek onder water. Ideaal als je de lach en de traan wilt combineren in een speech op het afscheidsfeest.
1. Klein — Elly Wiersema
pensioen, pensionada, 60 plus op zich al een levensklus dit te behalen in deze tijd maakt mij al een flinke meid
rimpels, grijze haren maar nog fier mijn rugtas vol, ook met plezier het babyvet allang verteerd en levenslessen geïntegreerd
bewustwording van het verval zetten mij niet in een dal kind zijn, kind krijgen enzovoort de circle leeft uiteindelijk voort
leven is het allermooist geschenk en hoe langer ik daar over denk neem ik veranderingsprocessen voor lief en denk dan heel inventief
hou van jezelf en het leven op dit moment anders verander je in een eenzame, oud gerimpelde garanium krent ……
2. Eindelijk pensioen — Annette Akkerman
na al die jaren trouw naar je werk te zijn gegaan broodtrommel mee en je kon er weer tegenaan kostte al dat werken wel heel veel tijd van leven vooral als je altijd de perfectie na wilt streven
je hebt heel wat bazen zien komen en ook gaan jij bleef ondanks tegenslagen fier voor je werk staan zoveel projecten gedaan en zelfs dingen afgemaakt al je collega’s weten dat dit afscheid je raakt
denk dan vooruit aan je kinderen en je vrouw zij smeerde immers iedere morgen je brood trouw ze stond altijd voor je klaar als je haar nodig had eindelijk heb je weer eens tijd voor je liefste schat
de tijd die nu komt kun je echt goed besteden voor uitstel van klussen heb je geen enkele reden ook heb je nu tijd om te fietsen en te vissen toch weet je: we zullen jou en je grappen missen
3. Zomaar niemand — Nellie Schild
Je pasje, sleutels gaf jij al af, je kreeg het briefje van ontvangst In holle passen, herhalen zich de laatste woorden In het boeket, te overdadig, te plichtmatig, ontbreekt vergeet me niet Ze zeggen dat je nu genieten gaat, je knieën en je rug, die zijn versleten!
Nee, dank je wel, je neemt de tram, nee heus doe maar geen moeite Je status krijgt een andere klank, ze zeggen oude rijken Met hun veel te grote huizen, hun kwaaltjes en gebreken De luizen in de pels van deze maatschappij
Je moet maar weer gaan werken en krijgt een hongerloon! En doe je al vrijwilligerswerk bij buren en bekenden! Mijn ongeloof gaat over de top, na veertig jaren werken De overheid is doorgedraaid, hoe bedoel je autonome ouderen?
En ik, ik pak mijn fiets en zing; “Als de rook om je hoofd is verdwenen”
4. pensioen — Joke Hannaart
ojee, wat moet je doen ineens krijg je pensioen ben je gehuwd of ben je wees je krijgt ’t geld van Willem Drees
maar hoe voelt dat nu, krijg je waar je recht op hebt of denk je, ik krijg het toch maar opgeschept een vastigheid in je leven is dat pensioen wat ze je geven
maar wat gaan ze nu doen in de kamer zitten ze aan jou pensioen ineens moet je langer werken vraag het niet aan de armen, maar aan de sterken
voorbeeld, iemand werkt vanaf zijn 15e jaar in de bouw versleten en krom, die die staat nu voor joker in de kou want hij moet langer werken dan 65 jaar dus die man is met de rapen gaar
dag pensioen waar hij eerder recht op had 6 planken dat is wat hem wacht genieten is er niet meer bij oh wat zijn ze in de kamer blij
5. Wereldreis — Astrid Fierloos
Je geniet nu van de koffie en glundert “gebak”. Je hoort je collegas grappen: Met pensioen gaan is een eer maar vakantie heb je nu nooit meer.
Jij hebt je leven lang gewerkt maar nu word het dan toch echt tijd, om je droomreis waar te maken want dat kan nu; wereldwijd.
Eindelijk de tijd voor je jezelf om volop te gaan genieten Ook al heet het geen vakantie maar Pensioen. Werken is voor jou nu iets van Toen.
Geniet en niet met mate van je verdiende pensioen.
6. Uitgepoetst — Carl Vissers
Hier stond hij dan, weemoedig. De bejaarde beiaardier keek naar de groen uitgeslagen kerkklokken en hij zag zichzelf. De klepel naakt en weerloos. ‘Ik was gezegend’, zei hij tegen niemand in het bijzonder. Verdriet resoneerde.
Nog eenmaal streelden zijn stramme vingers liefkozend de houten toetsen. Kiezen of delen, had de koster hem gezegd, alsof hij een keuze had. Pijn. Tanden op elkaar nu.
De jongeling van de andere parochie kwam gewapend met poetsdoeken de trap op. ‘Ze he……. geen beu………..had , ’t is no…’, dacht hij te horen. Rot .
De tand des tijds had onverbiddelijk toegeslagen. Pensioen: doof en reuma.
7. Harken — Anne-Sophie Halbertsma
Wil ik wel weer Zoals ik vroeger deed De verkleurde bladeren Van het verpieterde gazon Zoals vader vroeger voordeed Met krachtige armen In korte blouse Onder de waterige herfstzon
Of niksen in de kamer Verveelt tot op het bot Berustend, bijna hoopvol, Wachtend op een ingeving
Tijd – verwonderlijk – Hoe zo’n concept
- Zo relatief – Vervreemden kan Na al die jaren van gebrek eraan
Misschien dat ik dan toch Nog me durf te wagen Aan dat ene boek Verstopt ver achterin Mijn boekenkast
En dat sinds de jaren 70 Stof loopt te vergaren Samen met zoveel Andere plannen van mij
Maar misschien dat ik gelukkig Achter de geraniums – dan wel spreekwoordelijk – Genoegen neem met rust En grandioos geruisloos Gedag zeg
8. Als je op pensioen bent… — Lieven Baeyens
…dan heb je tijd genoeg dan krijg je de zogenaamd officiële periodieke gelijkblijvende uitkering na ontslag uit ambt wegens het bereikt hebben van een vastgestelde leeftijd
…maar je voelt je nog niet zo je denkt nog helemaal niet op die wijze je ervaart die werkelijkheid nog niet zoals die is je wilt nog zoveel doen je wilt nog iets ondernemen
…je maakt plannen om te schrijven bijvoorbeeld je neemt je voor die dingen te doen die je ooit al wilde uitvoeren maar die je altijd opnieuw uitgesteld hebt
…je blijft niet bij de pakken zitten je kijkt naar de zee je ziet de golven op en neer gaan je bestudeert de getijden je beluistert de meeuwen je kijkt naar de wandelaars
…je beseft dat het Humanity Day zal zijn binnenkort de drie en twintigste mei in het teken van de problematiek van de bootvluchtelingen je volgt het journaal
…je leest over de aardbeving in Nepal je beseft dat je bijdrage zo miniem is het dringt tot je door dat er ook dichtbij nog zoveel te doen is dat er nog zoveel zou kunnen veranderen je weet niet meteen waar te beginnen of hoe.
De basis voor je gedicht: geschreven met warmte
De mooiste afscheidsmomenten worden gedragen door woorden die raken. Deze gedichten zijn geschreven om voor te dragen: bij een pensioenfeest, een afscheidsreceptie of een persoonlijk moment met collega’s. Kies het gedicht dat past bij de persoon en de sfeer die je wilt creëren.
1. De dag van morgen — Nynke Cevik
Verlangen vol verwachtingen komt dichterbij af en toe een glimp van hoe het zal zijn om dagen te vullen met niets nodig hebben dan de dingen die vanzelf voorbij komen
Verlangen vol hoop op mooie jaren die nog niet geschreven zijn in geschiedenisboeken maar al uitgetekend zijn in hoofden in wolken dromend van niet meer moeten, telkens weer
Verlangen naar sluiten van oude deuren beschreven met woorden vol lof over geklaarde klussen en behaalde mijlpalen
Nog even volhouden tot het moment ineens geland is voor voeten die heerlijk omhoog gaan na de dag van morgen
2. Later als je groot bent — Chantal Kuipers
Later als je groot bent Ga je reizen naar verre landen Naar andere mensen, andere talen Klinken de glazen Proostend op andere verhalen Later
Later als je oud bent Laat je rozen groeien onder je handen Die al zoveel hebben gewerkt Aangeraakt, lief hebben gehad later
Later als hoofd en hart berusten In de keuzes van nu Te genieten van de vrijheid Die je gekocht hebt met de keuzes van eerder
Later Is nu begonnen Geniet!
3. Je regelmaat loslaten — Petra Lemans
Je regelmaat loslaten Je spijkerbroek aan Weten dat het fijn is Bang voor het zinloze Eindelijk tijd
Hoe vul je die dagen in Dansen in de kamer Koken in de tuin Kinders kinderen logeren bij jou Pannenkoeken eten
Musea die ongeduldig wachten Blauwe luchten Lange wandelingen Wonen mag overal Samen zijn
Terugkijken Maar ook vooruit Waar gaan we heen morgen? Maar dan elke dag
Het zwart en wit komt samen En wordt grijs Maar dan Komen de kleuren Regenbogen op je netvlies
En jij mag alle kleuren proeven Jouw ziel weet de weg Begin maar te lopen Het komt goed
4. Pensioenpallet met 1000 kleuren — Krisje V
Liefste ma, Mag ik het van de daken schreeuwen: je bent met pensioen! Weet je nog niet zo goed wat je nu staat te doen? De jaren lijken te korten en dat maakt je bang, maar als je intenser leert genieten, duurt een dag dubbel zo lang.
Alleen wie de kunst van het genieten kent, wordt met véél extra tijd verwend!
Het verleden is voorbij en niemand weet wat er in de toekomst zal gebeuren, maar van de dag van vandaag kan je één maken van duizend kleuren:
Rood: Voor de liefde die je voelt voor de mensen die je zo graag ziet, en waar je in hun bijzijn echt van geniet.
Geel: Voor het zonnetje dat je bent voor anderen, zelfs af en toe een regenbui kan dat niet veranderen.
Blauw: Voor de rust in je leven, net als een hemelsblauwe lucht… en wolken en zorgen worden verdreven door een simpele zucht.
Groen: Voor de blaadjes aan je levensboom die stevig blijven groeien, en die door levensvreugde als een bloem zo mooi blijven bloeien.
Mamaatje, kleuren….er zijn er oneindig veel, neem maar jouw denkbeeldig penseel en geef elke dag een beetje kleur, weg met de dagdagelijkse sleur!
Volgend jaar ben ik hier terug, zet dan je verfpotten maar klaar: ik wil de bodem zien en een terugblik op een geslaagd pensioenjaar!
5. Er loopt een meester door de school — Cita Jurna
Er loopt een meester door de school een meester in een meesterspak. Hij is een meester in zijn vak. Daar loopt hij, licht gebogen.
Alle kinderen kennen hem. Hij heeft een duidelijke stem en vriendelijke ogen.
Er zit een meester op een stoel. ’t Is pauze en hij hoort het luchtig en het zuchtend woord, beantwoordt het met droge, Reviaanse humor of hij zwijgt. Maar wie een antwoord van hem krijgt, ziet vriendelijke ogen.
Er zit een meester in de klas. Hij ziet het plebs, hij weet het wel. Hij kent de regels en het spel en leert de klas bevlogen de regels en het spel der taal. De onderkoelde passie straalt uit vriendelijke ogen.
En dan, dan gaat de meester weg. Het was een meesterlijke tijd, een jarenlange woordenstrijd, maar nu is hij gevlogen.
Het zit erop en dat is juist. Hij zegt gedag en gaat naar huis met vriendelijke ogen.
6. Zoals het loopt — Willemien Mensinga
ik zie hoe je worstelt met de dagen daarvoor en hoe je het wilt achterlaten het is een echte kringloop
de telefoon gloeit rood en jij loopt rondjes om het af te kunnen maken
afscheid nemen tijdens het eten alleen die je beter kent mogen komen heel klein moet het zijn of nog kleiner en jij houd je groot
en de dagen daarna valt de stilte het kleinst waar je bent in je huis het huis dat je toelaat tussen gehaakte kussens je eigen haard teruggevonden
7. Met pensioen — Hella Brugts
Vandaag is het feest met een rafelig randje, er wacht een waslijst aan bewaarde dromen voor als-ik-met-pensioen-ben, die reis, hobby, meer aandacht voor de mensen om me heen, maar toch ben ik ook een beetje zenuwachtig…
Af en toe spoken er vragen door mijn hoofd, dwars tegen mijn verlangen naar rust en ruimte in; heeft de maatschappij me nog wel nodig, ga ik me niet vervelen, zal ik mijn collega’s missen en zitten mijn naasten me misschien binnenkort juist te dicht op mijn huid.
De antwoorden heb ik nog niet; het leven, ook het pensioen, dient geleefd te worden, als een verhaal dat zich ontvouwt en waar ik zelf de nodige wendingen in aan kan brengen. Ik ga op weg en stuur aan op een aangenaam ingericht leven.
Het pensioen is een grens, een markering, van een verplicht productief bestaan. Het is een dankjewel voor ten dienste gestelde talenten. Maar het is evengoed denkbeeldig.
Overal zijn mensen en mensen nodig. Mijn gaven blijven bij me. Desgewenst deel ik er van uit. Mijn leven gaat door, ik blijf ervan genieten en lach mijn nieuwe mogelijkheden toe!
8. Pap en mam met pensioen — Nicole Ploeger-Keulen
Hai lieve mam Zeventig ben je bijna Maar stoppen met werken Dat is niets voor jou Jij gaat door
Houdt je winkel open Elke dag weer Sta je klaar voor de klant Voor jouw mensen Voor iedereen
Problemen met de bank Stress met leveranciers Mensen van die leeftijd Zijn afgeschreven Verdienen ze niks aan
Maar ondanks alle tegenslag Ga je gewoon door Piept niet Over je versleten knieën Over je afgenomen huisje
Vanuit je piep appartement Karren jullie elke dag trouw Door weer en wind Naar die winkel Negen uur, koffie klaar
Samen met pap Hai lieve pap Ik zou graag tegen jullie zeggen Stop nu maar Maar ik doe het niet
9. Je bent al te lang gebleven om weg te gaan — Meliza de Vries
Straks word je op maandagochtend wakker voor de eerste vogel fluit. Draai je je om of spring je uit je bed, rol je je sokken uit, wrijf je de vouwen uit je blauwe trui, eet je je muesli om zeven uur?
Raak je je vrouw even aan: ik ben vanmiddag iets later, ik houd van je.
Je bent al te lang opgestaan om weer naar bed te gaan. Slapen is een gave voor de mens die fluitend naar zijn werk gaat, er vandaan komt. Je fluit voor de wekker, door de regen, in de grijze gangen, zelfs in de winter.
Je bent al te lang gebleven om bij ons weg te gaan. Je melodieën hangen in onze hoofden, je handschrift in onze vingers, je krijtbordaantekeningen (gedigitaliseerd) in onze tablets.
Je bent al te lang gebleven om weg te gaan.
10. Geen lauweren om te rusten — Jeannette Jansen-Kim
Nu mag je eindelijk doen wat je wilt doen, ons verlaten, ons met leegte achterlaten we zullen je missen je raad, je hulpvaardigheid je kunde te reorganiseren zonder verlies van banen je kracht om collega’s in hun waarde te laten
Je bent een goede vriend, een wandeling met jou in de pauze, betekende een luisterend oor, een goed advies wij hebben daar gretig gebruik van gemaakt
Voor jou behelst pensioen niet op lauweren rusten, je kiest voor het ruime sop, varen over zeeën en oceanen zonsondergangen tegemoet zeilen en wie weet, op een exotisch strand, bij een rokerig vuur denk je met weemoed terug aan de uren met ons de uren die langer waren dan de uren die je straks tot je vrije beschikking kunt invullen
Beste vriend, wij wensen je gezondheid en geluk. We gunnen je het leven dat je voor ogen hebt, geniet van wat de toekomst bieden zal!
11. Schip — Debby Visser Neale
als een schip dat terugtrekt uit het zicht zien we nu alles anders worden als water waarin de spiegel zachter plaatsvindt vinden we elkaar dagelijks steeds liever
als een kat slapend op een haardkleed dromen we van eeuwig samen als een stem dat ooit hard sprak fluister jij mijn naam steeds zachter
Als vier handen met bruine vlekken, vingers stijf die wijken, zoeken we elkaars troost op stille dagen
net eelt op blote voeten iedere dag onzichtbaar steeds een laagje dikker als mensen die dat mogen groeien we samen grijze haren langzamer dan de dagen
12. Miss luisterend oor — Massa Graal
Daar gaat ze Miss Luisterend Oor nu al legendarisch, hilarisch, dolkomisch
Jij en je schouder pensioengerechtigd na uren en uren over werk en dies meer je mantel vol liefde geduldig gespreid
Laat ons nu toch niet alleen verweesd en verward knopen doorhakken, knopen ontrafelen
Altijd klaar kijkend, voor een grapje, voor koffie, voor koekjes of taart jij zelf de kers
Je deelde dromen kende kleine kantjes moedigde moedigen aan
Je brak de stilte als iedereen sprak je woord een woord je armen een haven
Maar ga nu maar en als je eens omkijkt koester dan even de pijn van het afscheid.
13. Afscheidsreceptie — Stan Mooij
het beeld staat stil je handen rusten op mijn armen wat wilde je nog zeggen
je zwart leren jas voelt weer warm onder donkergrijs krullend haar verzend je een laatste groet in een smeltkroes van stemmen
een half jaar later leg je op een zoldertrap jouw briefje dat je uit het leven stapt
14. Werkelijkheid — Erika de Stercke
Ze vlogen zo voorbij, de jaren van werken, bouwen, kinderen opvoeden, reizen of thuisblijven.
Foto’s vertellen verhalen die we nog wisten maar toch vergaten.
Languit in de zetel met de voeten op een paar kussens, het glas gevuld denken we aan het nu.
Niet direct te vatten, geen vroeg opstaan, files zijn voor de radio en treinvertragingen lezen we wel in de kranten.
De wekker wordt in slaap geaaid na het stilleggen van tv-programma’s of het dichtklappen van een boek.
Een tijd van genieten en een glimlach want zorgen komen, maar in onze gedachten veel, echt veel later.
